Author: videoslearning.com

ហ្សាការតា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស ឥណ្ឌូណេស៊ី។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្សកហ្ស៊ី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្សកហ្ស៊ី, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ប៊ីលីស៊ី។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វ្រោនហូហ្វ័រ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គីមី
មានន័យថា ខ្នាតរង្វាស់បន្ទារថយចុះនៃបន្ទាត់ស្ប៉ិចដូចជាបន្ទារថយចុះបន្ទាត់ស្ប៉ិចក្នុងហ្វ្រោនហូហ្វ័រស្មើទៅនឹង ១០៦ គុណនឹងបន្ទារសមមូលរបស់វា ចែកអោយជំហានរលករបស់វា។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វ្រេកង់ស៍វិទ្យុ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ទ្រព្យសម្បត្តិរដ្ឋ
មានន័យថា អត្រាលំយោល នៃរលកអាកាសវិទ្យុ ក្នុងថិរវេលាកំណត់មួយ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វ៊ូណាហ្វ៊ូទី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស ទូវ៉ាលូ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វ៊ី្រថោន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស សៀរ៉ាឡេអូន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វ៊ីជី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្វ៊ីជី, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ស៊ូវ៉ា។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វៅ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា (ស. ផ៍ៅ អ. ថ. ហ្វាវ់ “ចាំ, ចាំរក្សា; គាល់”) ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ គាល់ថា គាល់ហ្វៅ គាល់ប្រចាំការបម្រើ ( សរសេរជា វ៉ៅ ក៏មាន : គាល់វ៉ៅ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វេ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( យ. Hué ) មើលពាក្យ វ៉េ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វូងហ្វាយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ផូ៍ង អ. ថ. ហ៊្វូ៎ង “ពួក” + ផ៍ាយ អ. ថ. ហ្វាយ “ចំណែក; ចំណែកខាង;ខាង”) ពួកដោយឡែកៗពីគ្នា, ពួកទីទៃៗពីគ្នា
ឧទាហរណ៍៖ ទៅ​ជា​ហ្វូងហ្វាយ (ម. ព. ហ្វូង ផង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វូងដិន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ផូ៍ង អ. ថ. ហ៊្វូ៎ង “ពួក” + ដេ់ន” ដែលមិនកំបាំង, ច្បាស់”) ហ្វូងទីទៃពីគ្នា ប៉ុន្តែមើលទៅឃើញច្បាស់មិនច្រឡំ
ឧទាហរណ៍៖ ហ្វូងដិន​នៃ​បក្សី (ម. ព. ហ្វូង ផង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វូង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ផូ៍ង អ. ថ. ហ៊្វូ៎ង ) ពួក; ប្រជុំ ( ចំពោះតែសត្វតិរច្ឆាន )
ឧទាហរណ៍៖ ហ្វូង​គោ ហ្វូង​បក្សី ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វុង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ទ្រព្យសម្បត្តិរដ្ឋ
មានន័យថា បណ្ដុំបណ្ណសារដែលក្រសួង ស្ថាប័ន ខេត្ត ក្រុង គ្រឹះស្ថានសាធារណៈ សហគ្រាសសាធារណៈ រូបវន្តបុគ្គល ឬនីតិបុគ្គលណាមួយបានបង្កើតឡើង ឬបានទទួល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វឹកហ្វឺន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ហ្វឹករឿយៗ ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្វឹកហ្វឺន​ប្រដៅ(សរសេរ​ជា វ៉ឹកវ៉ឺន ក៏​មាន ។ ម. ព. ហ្វឹក ផង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វឹក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ផឹក អ. ថ. ហ៊្វឹក ) ហាត់, ហាត់ឲ្យថ្នឹក, បង្វឹក
ឧទាហរណ៍៖ ហ្វឹក​ខ្លួន ហ្វឹក​ហាត់(ម. ប្រ.) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វីលីពីន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្វីលីពីន, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ម៉ានីល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វាំងឡង់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្វាំងឡង់, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ហែលស៊ិនគី។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វាំងឡង់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្វាំងឡង់, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ហែលស៊ិនគី។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វាស៊ីសនិយម

មានន័យថា លទ្ធិ ឬប្រព័ន្ធនយោបាយដែលនាំទៅដល់ការបង្កើតរបបផ្តាច់ការជាតិនិយមជ្រុល ការក្តាប់អំណាចដោយក្រុមអ្នកជំនាញ ដែលដឹកនាំដោយមូសូលីនី នៅក្នុងឆ្នាំ១៩២២ នៅប្រទេសអុីតាលី។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វារ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បារ. Phare ) ចង្កៀងមានពន្លឺចាំងខ្លាំងសម្រាប់រថយន្តជាដើម ។ ហ្វារសមុទ្រ ហ្វារសម្រាប់បញ្ចាំងពន្លឺភ្លែតៗប្រាប់ផ្លូវនាវាសមុទ្រ ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្វង់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (ម. ព. វ៉ង់) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ល័កហ្ល័ង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា មើល​ក្នុង​ពាក្យ ហ្លាក់ហ្លាំង ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ល័ក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មើល​ក្នុង​ពាក្យ ហ្លាក់ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លេវហ្លៃ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (ម. ព. ឡេវឡៃ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លួងព្រះបាង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា នគរ​លាន​ជាង (ម. ព. សតនាគនហុត ផង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លួង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (ល. ស.) (ហ្ល្វង អ. ថ. ហ្លួ៎ង) ព្រះ​រាជា (ព្រះ​ករុណា​ជា​ម្ចាស់​ជីវិត)
ឧទាហរណ៍៖ ហ្លួង​ស្តេច​ចេញ​ប្រទាន​រង្វាន់​ដល់​ពួក​សិស្ស​សាលា… (ពាក្យ​ធម្មតា)។

                     ប្រើ​ជា​ពាក្យ​ផ្តើម​ហៅ​សម្តេច​ព្រះ​អគ្គ​មហេសី​ ឬ​សម្តេច​ព្រះ​មហា​ឧបរាជ​ផង​ក៏​បាន
ឧទាហរណ៍៖ ហ្លួងស្ត្រី, ហ្លួងឧបរាជ ។

                      ឋានន្តរស័ក្តិឬបណ្ដាស័ក្តិមន្ត្រីថ្នាក់តូចជាងទីព្រះ ធំជាងទីឃុន ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្លួងសេនានុរក្ស ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់—

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (មើល​ក្នុង​ពាក្យ ហ្លាក់) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់ហ្លែម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ស្រួច​ស្រាល់; ឆ្លៀវឆ្លាត ឈ្លាសវៃ ។
ឧទាហរណ៍៖ ប្រាជ្ញា​ហ្លាក់ហ្លែម ។ល។ ប្រើ​ជា ហ្ល័ក ក៏​បាន ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់ហ្លាំង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. សល័ក អ. ថ. សៈល៉ាក់”ឆ្លាក់”+ហ្ល័ង”ខ្នង” ) សរសេរសេចក្ដីបន្ថែមលើខ្នងពាក្យបណ្ដឹង
ឧទាហរណ៍៖ ហ្លាក់ហ្លាំងពាក្យ ( ម. ប្រ. ) ។

                     និយាយសម្រេចគ្នា, និយាយយកជាការប្រាកដប្រជា ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្លាក់ហ្លាំងគ្នាឲ្យដាច់ស្រេច, និយាយហ្លាក់ហ្លាំងគ្នា ( ប្រើជា ហ្ល័កហ្ល័ង ក៏បាន ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់មឿង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា គោល​ដែល​បោះ​ទុក​ជា​ផ្ចិត​របស់​ស្រុក ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់ឋាន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មុខ​ការ​ឬ​មុខ​របរ​ដ៏​មាំមួន; ទី​តាំង​ដែល​ជា​គោល; ព័ស្តុតាង គ្រឿង​អាង ។
ឧទាហរណ៍៖ មាន​ហ្លាក់​ឋាន​ជា​សំអាង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់ខាំ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សមណ​ស័ក្តិ​ថ្នាក់​ខ្ពស់​របស់​លាវ។
ឧទាហរណ៍៖ លោក​ហ្លាក់ខាំ… ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ល. ស. ហ្ល័ក ) បង្គោល, គោល, គោលចារឹក; គ្រឿងអាងដ៏មាំ; ខសំខាន់
ឧទាហរណ៍៖ មានហ្លាក់ជាអាង ( ម. ប្រ. ) ។ ហ្លាក់ខាំ ( ល. ហ្ល័កគាំ អ. ថ. ─ខាំ”បង្គោលមាស” ) សមណស័ក្តិថ្នាក់ខ្ពស់របស់លាវ : លោកហ្លាក់ខាំ . . . ។ ហ្លាក់ឋាន មុខការឬមុខរបរដ៏មាំមួន; ទីតាំងដែលជាគោល; ព័ស្ដុតាង, គ្រឿងអាង : មានហ្លាក់ឋានជាសំអាង ។ ហ្លាក់មឿង គោលដែលបោះទុកជាផ្ចិតរបស់ស្រុក ។ ហ្លាក់ហ្លែម ស្រួចស្រាល់; ឆ្លៀវឆ្លាត, ឈ្លាសវៃ : ប្រាជ្ញាហ្លាក់ហ្លែម ។ល។ ( ប្រើជា ហ្ល័ក ក៏បាន ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្លាក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា (មើល​ពាក្យ ឡាក) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រ្វ័ង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បារ. Frein ) ដែកបង្ហៀរ ដែលបង្ខាំក្នុងមាត់សេះ; គ្រឿងសម្រាប់ទប់កង់យានមិនឲ្យលឿន ឬឲ្យឈប់នៅនឹង
ឧទាហរណ៍៖ ហ្រ្វ័ងរថយន្ត ។ ទប់ហ្រ្វ័ង ចាប់គ្រឿងទប់កង់យានឃាត់មិនឲ្យលឿនឬឲ្យឈប់នៅនឹង ។

                      ព. ប្រ. ទប់មាត់, ទប់ដំណើរលឿនទៅ

ឧទាហរណ៍៖ ខំទប់ហ្រ្វ័ងមិនឲ្យជ្រុលមាត់ ( ព. ទ. ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រ្វាំង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រ្វ័ង ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រ្វង្ក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា​​ ( បារ. Franc ) ឈ្មោះរូបប្រាក់សម្រាប់ចាយក្នុងប្រទេសបារាំងសែស( ខែ្មរហៅ ត្រណោត ធៀបដោយកាសដែលចាយក្នុងសម័យពីដើម ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រ្គើណាដ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្រ្គើណាដ, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) សាំងហ្ស៊ក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រ្គើណាដ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្រ្គើណាដ, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) សាំងហ្ស៊ក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រស្វៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រស្វ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រស្វ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រស្វៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រស្វ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រស្វ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រស្វៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រស្វ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្រស្វ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្រស្វ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មនុស្សឬសត្វតឿ ។ ស្រៈមានសំឡេងខ្លី ( ម. ព. រស្ស ឬ រស្សៈ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. ហ្រស្វ; បា. រស្ស ) ខ្លី; ដែលមានរូបរាងខ្លី; តឿ; ទាបកន្តិលឬកន្តុញ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ម—

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (មើល​ក្នុង​ពាក្យ ហ្ម) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ម​ពេទ្យ ឬ ពេទ្យ​ហ្ម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា គ្រូ​ពេទ្យ ហៅ គ្រូ​ហ្ម ក៏​បាន ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ម​នួត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហ្ម្ចន្វត អ. ថ. ហ្ម៎នួត់ ) អ្នកប្រសប់ចាប់សរសៃ គឺអ្នកដែលចេះចាប់ច្របាច់រឹតកែសម្រួលសរសៃឲ្យអន់អស់កម្លាំងឬឲ្យស្រួលខ្លួន ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មេ !

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា (មើល​ក្នុង​ពាក្យ មេ !) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មូត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដូច​គ្នា​នឹង ម៉ូត (ច្រើន​ប្រើ ម៉ូត ជាង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មូត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដូច​គ្នា​នឹង ម៉ូត (ច្រើន​ប្រើ ម៉ូត ជាង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មឺន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (ម. ព. ម៉ឺន) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មាយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. អ. ថ. ហ្ម៎ាយ ) សម្គាល់, ចំណាំ, កំណត់ដឹង; ប៉ង។ ខ្មែរប្រើជា ម៉ៃ ( ម. ព. នេះ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សំបុត្រកែនឬកោះយកខ្លួន, ដីកាកែន; ដីកាកោះ : មានហ្មាយឲ្យហៅខ្លួន ( ប្រើតែក្នុងសម័យពីដើម ) ។ ចុតហ្មាយ (ស. ចតហ្មាយ អ. ថ. ចុតហ្មា៎យ) សំបុត្រដែលសរសេរទៅមករកគ្នា( ប្រើក្នុងសម័យពីដើម ); សំបុត្រក្រាបពិតក្រាបទូល(ប្រើក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន): ធ្វើចុតហ្មាយថ្វាយ ។ ចុតហ្មាយហេតុ ( ស. ចត—អ. ថ. ចុតហ្មា៎យហេតុ ) សំបុត្រសម្គាល់ឬប្រាប់ហេតុ គឺសំបុត្រកត់ដំណឹងឬប្រាប់ដំណឹងក្នុងគ្រាដែលកន្លងទៅហើយ ( ម. ប្រ. , ច្រ. ប្រ. កំណត់ហេតុ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា រាជសព្ទ
មានន័យថា សំបុត្ររាជការឲ្យកាន់ទៅកោះមនុស្ស ឬកេណ្ឌរាស្រ្តឲ្យធ្វើការផ្សេងៗ​ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មបហ្មាយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ហ្មប​ដោយ​គោរព។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មបហ្មាយ​ក្សត្រិយ៍​មន្រ្តី (ម. ព. ហ្មប ផង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មប

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា (ស. ហ្ម្ចប អ. ថ. ហ្មប) អង្គុយបត់ជើងច្រត់ដុំដៃទាំងពីរលើទីផ្ទៃឱនបន្ទាបខ្លួនចុះ ឬអង្គុយបត់ជើងដាក់ដុំដៃទាំងពីរលើជង្គង់ឱនបន្ទាបខ្លួនបញ្ឆៀងបន្តិចទៅខាងឆ្វេង(បែបបទអង្គុយគាល់ឥស្សរជនមានក្សត្រិយ៍ជាដើម)
ឧទាហរណ៍៖ ពួក​មន្រ្តី​ធំ​តូច អង្គុយ​ហ្មប​ត្រៀបត្រា​ក្នុង​ក្រឡា​ព្រះ​គំនាល់ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មនួត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា គ្រូ​ពេទ្យ​ធ្វើ​សរសៃ គ្រូ​ពេទ្យ​គក់ច្របាច់​សម្រួល​សរសៃ ។ ខ្មែរ​យើង​ហៅ​ថា​អ្នកចាប់​សរសៃ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មត់ហ្មង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (ស. ហ្មត អ. ថ. ហ្មុត”អស់”+ហ្ម្ចង អ. ថ. ហ្ម៎ង “ដែលមិនស្អាត; ល្អក់”) ដែលអស់សេចក្ដីសៅហ្មង, អស់មន្ទិល; សុទ្ធសូន្យ; ល្អប្រពៃ; ស្អាតប្រពៃ; ស្អាតបាត
ឧទាហរណ៍៖ ចិត្ត​ហ្មត់ហ្មង ជ្រះ​ហ្មត់ហ្មង ល្អ​ហ្មត់ហ្មង (សរសេរ​ជា ម៉ត់ហ្មងក៏​មាន តែ​មិន​សូវ​ប្រើ ច្រើន​ប្រើ​តាម​ប្រភព​ដើម​ថា ហ្មត់ហ្មងនេះ​ឯង) ។ ម. ព. ហ្មត់ និងហ្មង ផង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មត់ចត់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (ស. ហ្មតចត អ. ថ. ហ្មុតចុត) ស្អាត, បរិសុទ្ធ, ប្រពៃ, ឥតមន្ទិល; ត្រឹមត្រូវ;គ្រប់គ្រាន់; ដែលគួរដល់ការ
ឧទាហរណ៍៖ មនុស្សហ្មត់ចត់, ចិត្តហ្មត់ចត់, គំនិតហ្មត់ចត់; ធ្វើការហ្មត់ចត់, ចេះហ្មត់ចត់ ( សរសេរជា ម៉ត់ចត់ ក៏មាន តែមិនសូវប្រើ ច្រើនប្រើតាមប្រភពដើមថា ហ្មត់ចត់ នេះឯង ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា (ស. ហ្មតចត អ. ថ. ហ្មុតចុត) ស្អាត, បរិសុទ្ធ, ប្រពៃ, ឥតមន្ទិល; ត្រឹមត្រូវ;គ្រប់គ្រាន់; ដែលគួរដល់ការ
ឧទាហរណ៍៖ មនុស្សហ្មត់ចត់, ចិត្តហ្មត់ចត់, គំនិតហ្មត់ចត់; ធ្វើការហ្មត់ចត់, ចេះហ្មត់ចត់ ( សរសេរជា ម៉ត់ចត់ ក៏មាន តែមិនសូវប្រើ ច្រើនប្រើតាមប្រភពដើមថា ហ្មត់ចត់ នេះឯង ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មត់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហ្មត អ. ថ. ហ្មុត ) អស់, អស់រលីង, មិនមាន, មិនសល់ ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មត់​តែ​ម្តង !; ស៊ី​ហ្មត់ ចោរ​លួច​ហ្មត់ ទាំង​ហ្មត់ (សរសេរ​ជា ម៉ត់ ក៏​មាន តែ​មិន​សូវ​ប្រើ ច្រើន​ប្រើ​តាម​ប្រភព​ដើម​ថា ហ្មត់ នេះ​ឯង) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ( ស. ហ្មត អ. ថ. ហ្មុត ) អស់, អស់រលីង, មិនមាន, មិនសល់
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មត់​តែ​ម្តង !; ស៊ី​ហ្មត់ ចោរ​លួច​ហ្មត់ ទាំង​ហ្មត់ (សរសេរ​ជា ម៉ត់ ក៏​មាន តែ​មិន​សូវ​ប្រើ ច្រើន​ប្រើ​តាម​ប្រភព​ដើម​ថា ហ្មត់ នេះ​ឯង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មត់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហ្មត អ. ថ. ហ្មុត ) អស់, អស់រលីង, មិនមាន, មិនសល់ ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មត់​តែ​ម្តង !; ស៊ី​ហ្មត់ ចោរ​លួច​ហ្មត់ ទាំង​ហ្មត់ (សរសេរ​ជា ម៉ត់ ក៏​មាន តែ​មិន​សូវ​ប្រើ ច្រើន​ប្រើ​តាម​ប្រភព​ដើម​ថា ហ្មត់ នេះ​ឯង) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ( ស. ហ្មត អ. ថ. ហ្មុត ) អស់, អស់រលីង, មិនមាន, មិនសល់
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មត់​តែ​ម្តង !; ស៊ី​ហ្មត់ ចោរ​លួច​ហ្មត់ ទាំង​ហ្មត់ (សរសេរ​ជា ម៉ត់ ក៏​មាន តែ​មិន​សូវ​ប្រើ ច្រើន​ប្រើ​តាម​ប្រភព​ដើម​ថា ហ្មត់ នេះ​ឯង) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សេចក្ដីមិនបរិសុទ្ធ, មិនស្អាត; សេចក្ដីឆ្គាំឆ្គង; ដំណើរលើសលស់ : ពុំដែលមានហ្មង, ឥតមានហ្មង។ ហ្មងឆ្គង ខុសឆ្គង, ទាស់ឆ្គង, ឆ្គាំឆ្គង។ ហ្មងសៅ សៅហ្មង; ឆ្គាំឆ្គង។ មោះហ្មង មោះមៃ។ ព. កា. ថា: តាំងពីយូរហើយ ជាសុខកន្តើយ ពុំដែលមោះហ្មង ទើបតែគ្រានេះ ទៅជាហ្មងឆ្គង មកពីរំលង សុជីវធម៌ ។ល។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ស. ហ្ម្ចង អ. ថ. ហ្ម៎ង ) ដែលមិនបរិសុទ្ធ, មិនស្អាត; ល្អក់
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មង​ចិត្ត ចិត្ត​ស្មៅហ្មង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្មគ្វាម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា បញ្ចេញសម្ដីលែបខាយច្រើន និយាយលូកលច្រើន
ឧទាហរណ៍៖ កុំហ្មគ្វាមច្រើនពេក! ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហ្ម្ចគ្វាម អ. ថ. ហ្ម៎ខ្វាម “អ្នកប៉ិនខាងការដោះដំណើរក្ដី, អ្នកកាន់ក្ដី, ស្មាក្ដី” ) ដំណើរបណ្តោះបណ្ដៃគេចកែ; ដំណើរជជែកដោះស្រាយដោយសាញប្រដាញ, សម្ដីលូកលមិនចេះដាច់ស្រេច
ឧទាហរណ៍៖ មនុស្សនុ៎ះមានហ្មគ្វាមច្រើនណាស់ ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ស. ហ្ម្ចគ្វាម អ. ថ. ហ្ម៎ខ្វាម “អ្នកប៉ិនខាងការដោះដំណើរក្ដី, អ្នកកាន់ក្ដី, ស្មាក្ដី” ) ដំណើរបណ្តោះបណ្ដៃគេចកែ; ដំណើរជជែកដោះស្រាយដោយសាញប្រដាញ, សម្ដីលូកលមិនចេះដាច់ស្រេច
ឧទាហរណ៍៖ មនុស្ស​នុ៎ះ​មាន​ហ្មគ្វាម​ច្រើន​ណាស់ ។

                      ដែលចេញបែបលែបខាយឬលូកលច្រើន

ឧទាហរណ៍៖ សម្ដីហ្មគ្វាម; និយាយហ្មគ្វាម ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ដែលចេញបែបលែបខាយឬលូកលច្រើន
ឧទាហរណ៍៖ សម្ដីហ្មគ្វាម; និយាយហ្មគ្វាម ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហ្ម្ច អ. ថ. ហ្ម៎ “ពេទ្យ” អ្នកស្ទាត់ជំនាញក្នុងកិច្ចការនោះៗ ) អ្នកចេះមើលជំងឺ, អ្នកចេះថ្នាំរម្ងាប់រោគ, គ្រូមើលជំងឺ, ពេទ្យ
ឧទាហរណ៍៖ ទៅរកហ្មមកមើលជំងឺ ។

                  ​  ​  អ្នកទាក់ដំរី ឬអ្នករក្សាដំរី ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្មដំរី។ ហ្មថាវ ( ស. ហ្ម្ចឍៅ់ អ. ថ. ហ្ម៎ថាវ់ )ហ្មចាស់ទុំជាគ្រូឬជាអធិបតីលើអស់ហ្មដំរីក្នុងពួកមួយៗ ។ ហ្មនួត ( ស. ហ្ម្ចន្វត អ. ថ. ហ្ម៎នួត់ ) អ្នកប្រសប់ចាប់សរសៃ គឺអ្នកដែលចេះចាប់ច្របាច់រឹតកែសម្រួលសរសៃឲ្យអន់អស់កម្លាំងឬឲ្យស្រួលខ្លួន ។ ហ្មពេទ្យ ឬ ពេទ្យហ្ម គ្រូពេទ្យ ( ហៅ គ្រូហ្ម ក៏បាន ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ន័ង

មានន័យថា ( ម. ព. ណាំង ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហ្ន័ង អ. ថ. ហ្ន័៎ង”ស្បែក” ) ឈ្មោះខ្នុរមានសាច់ក្លែបរឹងបន្តិច, មានឈ្មោះច្រើនយ៉ាងតាមបែបដែលផ្សេងគ្នា ( ច្រើនសរសេរ ណាំង ជាង )
ឧទាហរណ៍៖ ខ្នុរណាំងរមៀត ខ្នុរណាំងសាច់ក្លែបលឿងដូចសម្បុរសាច់មើមរមៀត ។ ខ្នុរណាំងល្មុត ឬ ខ្នុរល្មុត ខ្នុរណាំង សាច់ក្លែបជ្រាយបន្តិច ប៉ុន្តែជ្រាយមិនដល់ខ្នុរបាយស្រាទេ មានរសផ្អែមឈ្ងុយ ។ ខ្នុរណាំងស្បែក ខ្នុរណាំងសាច់ស្វិតបន្តិច។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ន៎ះ !

👉ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា (ម. ព. ណ៎ះ ! ឬ ណ្នា៎ !) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ន៎ះ !

👉ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា (ម. ព. ណ៎ះ ! ឬ ណ្នា៎ !) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ន៎

👉ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្ន ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្នឹង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា វិសេសនសព្វនាម
មានន័យថា នុះ ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ្នឹង​ហើយ នុះ​ហើយ; ហ្នឹង​ឯង នុះ​ឯង;ដំណើរ​ហ្នឹង ដំណើរ​នុះ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា ( ព. សា. ) ដូច្នឹង, អីចឹង; អើ ( អ្នកម្នាក់ប្រាប់ថា ) : ទៅកុំខានហ្ន៎ះ!, ( អ្នកម្នាក់ឆ្លើយតបថា ) ហ្នឹង ! ។ ហ្នឹងហើយ ! អ៊ីចឹងហើយ !។ ហ្នឹងឯង ! អ៊ីចឹងឯង ។ បើនិយាយមានសំឡេងខ្ពស់ស្រួចខ្លាំង ត្រូវសរសេរដាក់ជើងក្អែក ( + ) នេះពីលើជា ហ្នឹ៎ ងហើយ!; ហ្នឹ៎ងឯ៎ង ! ( សម្រាប់សម្ដីសាមញ្ញ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្នាំង

មានន័យថា ( ម. ព. ណាំង ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ្ន័ង ន. ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្ន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យលាន់មាត់ ដោយស្ងើច, ដោយឆ្ងល់, ដោយត្អូញជាដើម។ ហ្ន ជាពាក្យមានសំឡេងខ្ពស់ស្រទន់បន្តិច ។
ឧទាហរណ៍៖ ល្អណាស់ហ្ន!; អ្វីហ្ន ?; ពិបាកណាស់តើហ្ន ! ។

                      ហ្ន៎ ជាពាក្យមានសំឡេងខ្ពស់ស្រទន់ខ្លាំង ។
ឧទាហរណ៍៖ អើហ្ន៎ ! ; អ្នកណាហ្ន៎ ?; ពិបាកអ្វីម្ល៉េះហ្ន៎ !

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្គ្រោអង់ឡង់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្គ្រោអង់ឡង់, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី): នូក ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្គេនស៊ី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្គេនស៊ី, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) សាំងព្យែរ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្គីយ៉ាន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្គីយ៉ាន, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ហ្ស៊កថោន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្គីណេអាក្វាទ័រ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្គីណេអាក្វាទ័រ, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ម៉ាឡាបូ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្គីណេប៊ីស្ស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្គីណេប៊ីស្ស, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) ប៊ីស្សូ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្គីណេ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្គីណេ, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) កូណាគ្រី។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្កំប៊ី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្កំប៊ី, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) បង់ហ៊្សុល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្កាបូរ៉ូន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស បុតស្វាណ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្កាបុង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្កាបុង , (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) លីប្រឺវីល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ្កាណា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស ហ្កាណា, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) អាក្រា។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ័វ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. ហវ ឬហវ៑) បន្លឺសម្តីចេញឈ្មោះ, ស្រែកដង្ហោយចំឈ្មោះ; ពោលពាក្យចេញឈ្មោះ; ឲ្យឈ្មោះ ( ខែ្មរបុរាណប្រើជា ហាវ, សម័យសព្វថ្ងៃនេះប្រើជាហៅ, ម.ព.នេះ ) ។ តាំងហោមពិធី, ធ្វើបូជាយញ្ញ ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការ​តាំង​ហោម​ពិធី ការ​ធ្វើ​យញ្ញ​ពិធី ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ័ន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. ហន៑; បា. ហន ឬហន៑ “បៀតបៀន; ធ្វើឲ្យលំបាក; បំផ្លាញ; ប្រហារដោយសស្ត្រាវុធ; សម្លាប់” ) កាត់សង្កត់ផ្ទាប់ឲ្យដាច់ជាភាគតូចៗឬល្អិតៗ ( ធ្លាប់សរសេរ ហាន់មកយូរហើយ )
ឧទាហរណ៍៖ ហាន់​សាច់ ហាន់​ថ្នាំ ហាន់​ស្លឹកគ្រៃ ។ ហាន់

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ិ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (( សំ.បា. ហត “បៀតបៀន; ដែលត្រូវគេបៀតបៀន”) ដែលស្ងាត់គួរខ្លាច ព្រោះតែងតែមានសត្រូវចាំបៀតបៀន

ឧទាហរណ៍៖ ព្រៃ​ហ័តហោង ។ ព. កា. ថា : នា​ព្រៃ​ហ័តហោង សឹង​មាន​គោត​ខ្លោង សាហាវ​យង់ឃ្នង កុំ​ទៅ​ម្នាក់​ឯង កណ្តែង​កន្លង ចរ​ចូល​ម្តង​ៗ ត្រូវ​ឲ្យ​មាន​គ្នា ។ បើ​មាន​គ្រោះ​កាច ដែល​គួរ​តែ​ខ្លាច ព្រោះ​ការ​ពាធា នៃ​សត្វ​សាហាវ ឬ​ជន​ពាលា ចរ​ចូល​ឥត​គ្នា រែង​ភិត​ភ័យ​ខ្លាំង ។ (ម. ព. ព្រៃ ១ ន. ផង) ។ ហាត់ហោង

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ៗ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ៊ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊្សេរុយសាឡិម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស អីុស្រាអែល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊្វីល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( អ. Film ) បន្ទះកញ្ចក់ថត; ខ្សែភាពយន្ត
ឧទាហរណ៍៖ ថតរូបអស់ហ្វ៊ីលមួយប្រអប់ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ៅ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( យ. ហូវ Hâú ) គំនាប់; ឈរឱបដៃគំនាប់; ឈរឱបដៃប្ដឹងឥស្សរជន ។
ឧទាហរណ៍៖ ពួក​រាស្រ្ត​ឡើង​ហ៊ៅ​លោក​អភិបាល​ខែត្រ… ។ ឈរ​ហ៊ៅ ឈរ​ឱប​ដៃ​ស្ងៀម​មិន​ស្តី​ថា​អ្វី​គ្រាន់​តែ​សម្តែង​ខ្លួន​ឲ្យ​លោក​អ្នក​ធំ​ឃើញ ហើយ​លោក​នឹង​សួរ​ឲ្យ​ដឹង​ការណ៍ ។ ព. ប្រ. ឈរ​ឆ្មឹង​មិន​ស្តី ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ោ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ស្រែក​បន្លឺ​សូរ​សព្ទ ឮ​ខ្ពស់​គ្រលួច​ស្រួច​ឡើង ឬ​ស្រែក​បន្លឺ​សូរ​សព្ទ គឹកកង​ខ្ពស់​គ្រលួច​ស្រួច​ឡើង​ព្រម​គ្នា​យក​ជ័យ​ឬ​ដោយ​សេចក្តី​រីករាយ​ក្នុង​ការ​លេង​កំសាន្ត​សប្បាយ​ជាដើម ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ៊ោ​យក​ជ័យ ហ៊ោ​សប្បាយ ហ៊ោ​ក្រេវ​ៗ ។ ហ៊ោ​កញ្រ្ជៀវ ហ៊ោ​ខ្ញៀវខ្ញារ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ែៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា (ម. ព. ហេៈ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ែះៗ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហ៊ែះ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ែះ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា សូរ​សើច ។
ឧទាហរណ៍៖ សើច​ហ៊ែះ​ៗ (សើច​ឮ ហែះ ឬ ហែះ​ៗ ក៏​មាន) ។ ហ៊ែះ​ៗ

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ែ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា សូរ​ពញ្ញាក់​គ្នា ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊េ!

👉ថ្នាក់ពាក្យជា អាល
មានន័យថា ( ម. ព. ហេ! ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ហេ! ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ើយ!

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា សូរសម្ដីដេញគោក្របីឲ្យដើរ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ូពូ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​បក្សី​មួយ​ប្រភេទ យំ​ឮ​សូរ ហ៊ូពូ​ៗ… (ហៅ​តាម​សូរ​យំ​នេះ)

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ូពាន់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. ហ័្វព័ន អ. ថ. ហួ៎ផាន់ “នាយពាន់” ) មេទ័ពឬមន្ត្រីអ្នកត្រួតពលរាប់ពាន់ ។ ពាក្យសម្រាប់ប្រើជាគ្រឿងសម្គាល់ក្នុងបណ្ដាស័ក្ដិមន្រ្តី មានអត្ថន័យថាជាអ្នកមានអំណាចត្រួតពលបានប៉ុណ្ណោះៗពាន់( ក្នុងកាលដែលមានសឹកសង្គ្រាម )
ឧទាហរណ៍៖ ស័ក្ដិ ៩ ហ៊ូពាន់, ស័ក្ដិ ១០ ហ៊ូពាន់( មានអំណាចត្រូវត្រួតពលបានចំនួន ៩ ពាន់នាក់, ចំនួន ១០ ពាន់នាក់ ); និយាយកាត់ខ្លីថា ស័ក្ដិ ៩ ពាន់, ស័ក្ដិ ១០ ពាន់ ប៉ុន្តែកាលណាសរសេរ តែងប្រើ ហ៊ូពាន់ ជាដរាប ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ូ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា សូរ​ខ្យល់​បក់​ខ្លាំង ។
ឧទាហរណ៍៖ ខ្យល់​បក់​ហ៊ូ​ៗ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា វេលា ខណៈ ស្របក់ នៃ​ខ្យល់​បក់​ខ្លាំង។
ឧទាហរណ៍៖ ខ្យល់​បក់​តែ​មួយ​ហ៊ូ​ស្ងប់​ឈឹង ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ុះៗ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ឧទានសព្ទ
មានន័យថា សូរ​សើច​ ឬ​និយាយ​គ្នា​តិច​ៗ។
ឧទាហរណ៍៖ សើច​ហ៊ុះ​ៗ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ុមហ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហុម អ.ថ. ហ៊ុម់ “រុំ, ដាស, ពាស, ព័ទ្ធជុំវិញ”; ហ្ច់ អ.ថ. ហ “ខ្ចប់” ) បាំងព័ទ្ធជុំវិញជិតដូចគេខ្ចប់ ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ៊ុមហ​ជិត​មើល​មិន​ឃើញ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ទី​ដែល​បាំង​ព័ទ្ធ​ជិត​ដូច​គេ​ខ្ចប់ ។
ឧទាហរណ៍៖ ត្រូវ​បាំង​ឲ្យ​មាន​ហ៊ុមហ ទី​មាន​ហ៊ុមហ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ុមព្រៃ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហុមព្រ អ. ថ. ហ៊ុមផ្រែ )នាទីឬតំណែងយសស័ក្ដិរបស់មហាតលិករងពីទីបាចុះមក( តូចជាងទីបា )
ឧទាហរណ៍៖ មហាតលិកទីហ៊ុមព្រែ, ពួកហ៊ុមព្រែ ( ប្រើតែក្នុងសម័យបុរាណខ្លះ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ុម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. ហុម អ. ថ. ហ៊ុម់”រុំ, ដាស, ពាស, ព័ទ្ធជុំវិញ” ) បាំងព័ទ្ធជុំវិញ; ឈរឬអង្គុយព័ទ្ធជុំជិត ។
ឧទាហរណ៍៖ ហ៊ុមសំពត់ជិតមើលពុំឃើញ; ឈរហ៊ុមជិត ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

ហ៊ុនហយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ហ៊ុន​រាយរង។
ឧទាហរណ៍៖ មាន​ហ៊ុនហយ​ជាមួយ​គ្នា ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត