Author: videoslearning.com

សុរិយាវត្តន៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា បាតុភូតដែលកើតមានដល់រុក្ខជាតិ ឱ្យចេះងាករេទៅតាមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយាល្ងាចថ្ងៃ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះបទភ្លេងបុរាណមួយបែបរបស់ខ្មែរ មានផ្ដើមទំនុកច្រៀងថា សុរិយាល្ងាចថ្ងៃ…រាល់ដើមបទ ហើយរាយទំនុកតាមលំដាប់តៗទៅ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយាភាមណ្ឌល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ផ្ទៃពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលបំភ្លឺចិញ្ចាច។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. ពហុ. របស់ សុរិយ ប៉ុន្តែមានប្រើតិចណាស់ ) ព្រះអាទិត្យ (ប្រើចំពោះតែក្នុងកាព្យ និង ទំនុកច្រៀង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយរោគ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រោគដែលកើតឡើងដោយត្រូវថ្ងៃក្តៅពេក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយង្គ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. សុរិយ “ព្រះអាទិត្យ” + អង្គ ) អង្គព្រះអាទិត្យគឺតួព្រះអាទិត្យ, ដួងព្រះអាទិត្យ ( ព. កា. ) ។ ព. ប្រ. អ្នកដែលមានខ្លួនទុកដូចជាព្រះអាទិត្យ គឺអ្នកដែលមានតេជះខ្លាំង ( ច្រើនហៅព្រះមហាក្សត្រិយ៍ដែលមានឥទ្ធានុភាពខ្លាំង; ព. កា. )។
ឧទាហរណ៍៖ រីព្រះសុរិយង្គ ព្រះបាទឯកអង្គ ទ្រង់ធម៌សត្យា ណែនាំពលរដ្ឋ ឲ្យកាន់សីលា សឹងបានសុខា ក្ដីស្ងប់ជានិច្ច។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយការ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បច្ចេកសព្ទបរិស្ថាន
មានន័យថា បរិមាណថាមពលនៃរំភាយរស្មីពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដែលចាំងមកដល់ផែនដីតាមរយៈខ្សែទទឹងនិងតាមរដូវកាលខុសៗគ្នា ហើយដែលតាមធម្មតា ជារំភាយរស្មីដែលចាំងមកដល់ស្រទាប់លើបំផុតនៃបរិយាកាស ។​ ជួនកាល គេសំដៅលើរំភាយរស្មី ដែលចាំងមកដល់ផ្ទៃផែនដី ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា.; សំ. សូយ៌ ) ព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយករ, —ការ ឬ —រង្សី រស្មីព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយកាល ពេលថ្ងៃត្រង់ ។ សុរិយគតិ ( —គៈតិ ) ដំណើរព្រះអាទិត្យ
ឧទាហរណ៍៖ ខែសុរិយគគិ ( ព. ផ្ទ. ចន្ទគតិ ។ ម. ព. រាសី ផង )។

                     សុរិយគោត្ត ឬ សុរិយពន្ធុ គោត្រឬផៅពង្សព្រះអាទិត្យ, អាទិច្ចពន្ធុ, គោតមគោត្ត ( វង្សរបស់ព្រះសក្យមុនីគោតម ) ។ សុរិយចរ ឬ —យាត្រា ដំណើរព្រះអាទិត្យ ( សុរិយគតិ ) ។ សុរិយតាប កម្ដៅថ្ងៃ ។ សុរិយតេជះ អំណាចព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយទេវបុត្ត ទេវបុត្តឈ្មោះសុរិយ ( ព្រះអាទិត្យ ) ។ សុរិយពង្ស ដូចគ្នានឹង សុរិយវង្ស ។ សុរិយមណ្ឌល ( —មន់-ឌល់ ) មណ្ឌលព្រះអាទិត្យ, ដួងព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយមាលា កម្រងឬខ្សែរស្មីព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយវង្ស ពង្សព្រះអាទិត្យ ( សុរិយគោត្ត, សុរិយពន្ធុ, អាទិច្ចពន្ធុ, គោតមគោត្ត ); វង្សរបស់ព្រះរាម ( ក្នុងរឿងរាមកេរ្ដិ៍ ) ។ សុរិយសន្ដាប ( សុរ៉ិយ៉ៈសន់-ដាប ) កម្ដៅថ្ងៃដែលក្ដៅខ្លាំង ។ សុរិយានុភាព ( បា. < សុរិយ + អានុភាវ ) អានុភាពនៃព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយាភា ឬ សុរិយាលោក ( បា. < សុរិយ + អាកា ឬ អាលោក “ពន្លឺ” ) ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ។ សុរិយោទ័យ ( បា. សុរិយ + ឧទយ “ការរះឡើង” ) ថ្ងៃរះ (អរុណោទ័យ) ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិន្ទាធិបតី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា អ្នកត្រួតស្រុកសុរិន្ទ ។ ឋានន្តរមន្ត្រីខ្មែរទីចៅហ្វាយស្រុកសុរិន្ទក្នុងសម័យពីដើម
ឧទាហរណ៍៖ ឧកញ៉ាសុរិន្ទាធិបតី. . . ( ម. ព. សុរិន្ទ និង អធិបតី ផង )។

                   ប្រើជា សំ. ថា សុរេន្ទ្រាធិបតី ក៏បាន ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិន្ទខ្នងភ្នំ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះបទភ្លេងខ្មែរមួយប្រភេទ មានដើមកំណើតមកអំពីពួកខ្មែរនៅស្រុកសុរិន្ទ។
ឧទាហរណ៍៖ ភ្លេងសុរិន្ទខ្នងភ្នំ, នគររាជ, ស្ដេចផ្ទំ, ខ្លោង, ព្រះថោង, នាងនាគជាបទភ្លេងខ្មែរដ៏សំខាន់ មានតាំងពីក្នុងសម័យមហានគរជាប់ដរាបមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ( ម. ព. សុរិន្ទ ផង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិន្ទ ឬ សុរេន្រ្ទ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា. < សុរ + ឥន្ទ ឬ សំ. < សុរ + ឥន្រ្ទ) អ្នក​ដែល​ជា​ធំ​ជាង​ពួក​ទេវតា, ស្ដេច​ទេវតា (ព្រះ​ឥន្រ្ទ) ។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរិន្ទ

មានន័យថា ( មើលក្នុងពាក្យ សុរ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះស្រុកមួយនៅខាងទិសឧត្ដរនៃកម្ពុជរដ្ឋ, សព្វថ្ងៃនេះបញ្ចូលជាអាណាខេត្តសៀម, ប៉ុន្តែសម័យពីដើមជាអាណាខេត្តរបស់ខ្មែរ សឹងមានពួកជនជាតិខ្មែរសុទ្ធនៅពេញពាស ព្យាយាមរក្សាភាសាខ្មែរព្រមទាំងកាន់រក្សាទំនៀមទម្លាប់សណ្ដាប់ធ្នាប់របស់ខ្មែរ ទុកឲ្យគង់នៅមិនទាន់បាត់; ស្រុកសុរិន្ទនេះជាគូគ្នានឹងស្រុក គោកខណ្ឌ ដែលពីដើមជាអាណាខេត្តរបស់ខ្មែរដែរ។
ឧទាហរណ៍៖ ខ្មែរសុរិន្ទ, ពួកខ្មែរសុរិន្ទគោកខណ្ឌ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរា—

មានន័យថា ( មើលក្នុងពាក្យ សុរ )។ ( មើលក្នុងពាក្យ សុរា ន. )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរាស្រ័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. < សុរ + អាឝ្រយ) ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ៍ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរាល័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. < សុរ + អាលយ “លំនៅ”) ឋាន​សួគ៌; ប្រាសាទ​ឬ​រោង​ជាដើម ដែល​សន្មត​ថា ជា​លំនៅ​នៃ​ទេវតា (ប្រើ​ក្លាយ​ជា សុលាល័យ ក៏​មាន) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរាយុធ ឬ សុរាវុធ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. < សុរ + អាយុធ ឬ បា. < សុរ + អាវុធ) អាវុធ​ទេវតា ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរានុភាព

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. < សុរ + អានុភាវ) អានុភាព​នៃ​ទេវតា ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរាទ្រិ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. < សុរ + អទ្រិ “ភ្នំ”) ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ៍ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរាគារ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ទី កន្លែងបិតស្រា ឧស្សាហកម្មខាងបិតស្រា ដោយ យកញើសពីជាតិជូរផ្អូម ឬពីជាតិស្ករលាយទឹក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. ពហុ. < សុរ) ទេវតាទាំងឡាយ, ពួកទេវតា ។ សុរារក្ខក៍ (សុរ៉ារ័ក) ទេពតាអ្នករក្សាឋានលំនៅរបស់ខ្លួន មានខ្លោងទ្វារព្រះរាជវាំងជាដើម, ព្រមទាំងរក្សាមនុស្ស ជាម្ចាស់ទីនោះផង។
ឧទាហរណ៍៖ សុរារក្ខក៍នៅនាខ្លោងទ្វារព្រះរាជវាំង (ដូចគ្នានឹង អារក្ខកទេវតា ដែរ)។

                      ( សំ. បា. ) ទឹកស្រវឹងមានដើមកំណើតដំបូងបង្អស់ កើតអំពីព្រានព្រៃម្នាក់ឈ្មោះ សុរៈ ។ មានរឿងតំណាលក្នុងគម្ពីរជាតកខាងពុទ្ធសាសនាថា កាលពីបុរាណព្រេងនាយយូរអង្វែងហើយ មានព្រានព្រៃម្នាក់ឈ្មោះ សុរៈ ( ជាអ្នកមធ្យមប្រទេស ) បានឃើញពួកសត្វបក្សីមកប្រជុំគ្នាផឹកទឹកដែលដក់នៅប្រឡង់ប្រគាបឈើធំមួយក្នុងព្រៃ ហើយស្រវឹងធ្លាក់ចុះមកកកែ-កករល្ងីល្ងើហើរឡើងមិនរួច, ព្រាននឹកសង្ស័យក៏ពាក់បង្អោងឡើងទៅសង្កេតមើលឃើញទឹកមានគ្រាប់ឈើច្រើនប្រភេទ និងគ្រាប់ធញ្ញជាតិខ្លះត្រាំនៅក្នុងនោះ, គាត់កេវស្លឹកឈើដួសក្រេបផឹកល្បងមើល ក៏ព្រឺខ្លួនខ្ញាកៗ, លុះក្រេបផឹកថែមហើយថែមទៀតក៏ស្រវឹង នឹកចង់បរិភោគសាច់សត្វ, ចុះមកសម្លាប់បក្សីទាំងនោះអាំងបរិភោគ មានរសឆ្ងាញ់ ប្លែកជាងសព្វដង; . . . ដល់ថ្ងៃក្រោយ បាននាំតាបសមួយរូបឈ្មោះ វរុណៈ ឲ្យផឹកទឹកត្រាំនោះល្បងមើល, វរុណៈក៏ស្រវឹងនឹកចង់បរិភោគសាច់សត្វដែរ; ចាប់ដើមតាំងពីនោះមក វរុណៈនិងសុរៈចូលដៃគ្នាពេញទី ។ លុះចំណេរកាលតមក សុរៈនិងវរុណៈបាននាំយកទឹកត្រាំនោះមកផ្សាយក្នុងស្រុក ពួកមនុស្សក៏ចេះផ្សំគ្រឿងត្រាំធ្វើឲ្យកើតជាទឹកស្រវឹងហៅថា សុរា តាមឈ្មោះព្រានព្រៃដែលជាអ្នកនាំអាទិ៍មុនគេបង្អស់ អ្នកស្រុកខ្លះហៅថា វារុណី តាមឈ្មោះតាបសទ្រុស្តសីល ដែលជាបុរសទីពីរចូលដៃជាមួយនឹងព្រានព្រៃ ។ កាលជាន់នោះ ពួកមនុស្សចេះធ្វើសុរាឬវារុណីនេះត្រឹមតែទឹកត្រាំដោយគ្រឿងផ្សំផ្សេងៗ ( ជាមេរ័យ ) ប៉ុណ្ណោះ, សម្រាប់ពួកសេនាទាហានប្រើច្រើនជាងសាធារណជន; លុះចំណេរកាលតរៀងៗមកមនុស្សទាំងឡាយក្នុងសាកលលោកចេះតែបែកគំនិតធ្វើសុរាបានច្រើនបែបឡើង, ដរាបដល់មកសម័យសព្វថ្ងៃនេះ សុរាក៏រឹងរឹតតែចម្រើនមានច្រើនយ៉ាងឡើងទៀត។ សុរាករណ្ឌក ( —កៈរ៉ន់-ឌៈកៈ ឬ —ឌក់ ) ដបដាក់សុរា, ដបស្រា ។ សុរាការ ឬ—ការកៈ អ្នកធ្វើសុរា, អ្នកបិតស្រា ( បើស្ត្រីជា សុរាការិកា ) ។ សុរាគ្រឹះ ឬ សុរាគារ ( សំ. បា. < សុរា + អគារ “ផ្ទះ; រោង” ) ផ្ទះឬរោងលក់សុរា; រោងបិតស្រា ។ សុរាចាដិ ( —ចា-ដិ ឬ —ចាត ) ពាងឬឪទឹនដាក់សុរា ។ សុរាជីព ឬ —ជីវៈ ( សំ. បា. < សុរា + អាជីវ ) ការចិញ្ចឹមជីវិតដោយរបរបិតសុរាឬ លក់សុរា ។ សុរាជីវិន ឬ —ជីវី អ្នកធ្វើរបរបិតសុរាឬលក់សុរា ( បើស្រ្តីជា សុរាជីវិនី ) ។ សុរាទាន ការឲ្យសុរា ( ជាទាន; ព. ពុ. ថាឥតបានបុណ្យ ) ។ សុរាទោស ទោសកើតអំពីផឹកសុរា ។ សុរាបាន ការផឹកសុរា ។ សុរាបានក (—ប៉ាន៉ៈកៈ ឬ —ប៉ាន៉ក់ ) អ្នកផឹកសុរា ( បើស្ត្រីជា សុរាបានិកា ) ។ សុរាបានដ្ឋាន ( —ប៉ានុ័ត-ឋាន ) ទីសម្រាប់ផឹកសុរា, ទីប្រជុំផឹកស្រា ។ សុរាភាជនៈ ឬ —ភាជន៍ ប្រដាប់ដាក់សុរា (មានដប, ពាង, ធុង ជាដើម) ។ សុរាមត្ត ( —មុ័ត ) ដែលស្រវឹងស្រា; អ្នកស្រវឹងស្រា ( បើស្រ្តីជា សុរាមត្តា ) ។ សុរាមទៈ ( —មៈទៈ ) ដំណើរស្រវឹងស្រា ។ សុរាមេរ័យ សុរានិងមេរ័យ ( ស្រាបិតនិងស្រាត្រាំ ) ។ សុរាសោណ្ឌ ( —សោន-ឌៈ ឬ —សោន ) អ្នកជាប់ស្រា, អ្នកញៀនស្រា; អ្នកលេងស៊ីផឹក; មនុស្សស្រវឹងខួប ។ ល ។ ( ព. កា. ប្រវត្តិសុរា )។
ឧទាហរណ៍៖ ប្រភពសុរា ក្នុងដើមកល្បា កើតពីព្រានសូរ ហើយនិងវរុណ តាបសទ្រុស្ដស្មូរ គាត់អនុកូល ព្រមគ្នាបង្កើត ។ ដើមជាមេរ័យ លុះកាលយូរក្រៃ ទើបបែកកំណើត ផ្សេងៗអនេក ប្លែកៗជួឆើត ឯដើមកំណើត កើតពីមេរ័យ ។ ឯទឹកត្នោតជូរ កើតពីឈ្មោះស៊ូរ គាត់លៃកែខៃ យកឫសនេះនោះ មកផ្សំកាឡៃ ទឹកត្នោតត្រងថ្ងៃ ជាទឹកត្នោតជូរ ។ ចំណេរកាលមក មានមនុស្សរាប់រក យកបែបឈ្មោះស៊ូរ លៃលកថែមទៀត អស់កាលពុំយូរ ទើបទឹកត្នោតជូរ កើតមានច្រើនបែប។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរសភោជន៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុរសភោជន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរសភោជន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. សុ “ប្រពៃ; ឆ្ងាញ់ + រស “ឱជារស” +ភោជន ) ភោជនមានរសឆ្ងាញ់ពិសា ។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ ( តាមសម័យនិយម ) សម្រាប់ឲ្យពរគ្នាក្នុងវេលារៀបនឹងបរិភោគភោជនាហារ។
ឧទាហរណ៍៖ សុរសភោជន ! ឬសុរសភោជន៍ ! អញ្ជើញបរិភោគឲ្យឆ្ងាញ់ពិសា ! ឬសូម (អ្នក) បរិភោគអាហារឲ្យឆ្ងាញ់ពិសា ! (ប្រើជា សុភោជន ! ឬ សុភោជន៍ ! ក៏បាន; ម. ព. នេះ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរភីវាសិត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. បា. សុរភិ— ) ដែលអប់ដោយគ្រឿងក្រអូប ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរភីវាត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. សុរភិ— ) ខ្យល់ដែលបក់ដោយទាំងក្លិនក្រអូបមកផង ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរភីមាស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. សុរភិ— ) ខែក្រអូបផ្កាឈើ ( ខែក្នុងនិទាឃរដូវ ឬក្នុងគិម្ហរដូវ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរភីគន្ធ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. សុរភិ— ) ក្លិនក្រអូប; គ្រឿងក្រអូប ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរភី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា គ្រឿងក្រអូប ។ ខ្មែរហៅឈើមួយប្រភេទ ផ្កាល្អិតៗ ចេញពីមែក វេលារីកមានព័ណ៌លឿង ក្លិនក្រអូបឆ្ងាញ់, ផ្លែមូលជ្រលមស្រួចខាងចុង គ្រាប់ធំ វេលាទុំមានសម្បុរលឿងមានក្លិនក្នុងធុំឆួល ( ហៅ សូរភី ក៏មាន ) ។ សុរភីគន្ធ ( —គន់ ឬ គន់-ធ; សំ. បា. សុរភិ— ) ក្លិនក្រអូប; គ្រឿងក្រអូប ។ សុរភីមាស ( សំ. បា. សុរភិ— ) ខែក្រអូបផ្កាឈើ ( ខែក្នុងនិទាឃរដូវ ឬក្នុងគិម្ហរដូវ ) ។ សុរភីវាត ( សំ. បា. សុរភិ— ) ខ្យល់ដែលបក់ដោយទាំងក្លិនក្រអូបមកផង ។ សុរភីវាសិត ( សំ. បា. សុរភិ— ) ដែលអប់ដោយគ្រឿងក្រអូប។ល។
ដើមឈើមានកម្ពស់ ៨-២០ម ដុះក្នុងព្រៃក្រាស់ ឬព្រៃស្រោងនៃអាស៊ីផ្នែកអាគ្នេយ៍។ ផ្កាសុរភីមានក្លិនក្រអូបណាស់ សម្រាប់អប់ម្សៅ និងដាក់សក់ឱ្យក្រអូប។ ឈើជាប់ល្អ សម្រាប់ធ្វើ តុ ទូ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. បា. សុរភិ ) ដែលមានក្លិនក្រអូប ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរដ្ឋាន ឬ–ស្ថាន

មានន័យថា ដូច​គ្នា​នឹង សុរ​កុល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរក្សា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុរក្ខា ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរក្ខា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. ឬ សំ. ) ការរក្សាដោយប្រពៃ, ការថែទាំដោយប្រយ័ត្ន។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើសុរក្ខា, មានសុរក្សា។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុរ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ទេវតា ។ សុរកុល រោងឬអាស្រមប្រតិស្ឋានទេវរូប ។ សុរក្រឹត ដែលកើតអំពីទេវតាធ្វើ, ដែលទេវតានិមិ្មត ។
ឧទាហរណ៍៖ រូបសុរក្រឹត ។

                    សុរគជ ( —គច់ ) ដំរីឯរាវ័ណ ។ សុរគណៈ ឬ សុរនិកាយ ពួកទេវតា ។ សុរគត (—គត់) ទៅកើតជាទេវតាហើយ (ស្លាប់); ខ្មែរប្រើជាពាក្យហៅការទទួលមរណភាពនៃខត្តិយជាតិ តាំងពីទីព្រះអង្គម្ចាស់ចុះមក ។ សុរគិរី ភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ។ សុរចាប ធ្នូទេវតា (ឥន្ទធនូ) ។ សុរជន ជនជាទេវតា (ទេវតា) ។ សុរជេដ្ឋ ( —ជេត ) ព្រហ្ម ។ សុរដ្ឋាន ឬ —ស្ថាន ដូចគ្នានឹង សុរកុល ។ សុរទ្រុម ដូចគ្នានឹង សុរព្រឹក្ស ។ សុរបតី ( —ប៉ៈដី), សុរាធិបតី ( —រ៉ា-ធិ-ប៉ៈដី; សំ. បា. < សុរ + អធិបតិ ) ឬ សុរនាថ ព្រះឥន្រ្ទ ។ សុរបថ ( —បត់ ) ផ្លូវទេវតា (អាកាស) ។ សុរព្រឹក្ស ដើមកល្បព្រឹក្ស ។ សុររាជ ស្ដេចទេវតា; ព្រះឥន្រ្ទ ។ សុរលោក ឋានសួគ៌ ។ សុរស្ត្រី ឬ សុរាង្គនា ( —រ៉ាង-គៈនា; សំ. < សុរ + អង្គនា “ស្រ្តី” ) ស្ត្រីអប្សរ, ស្រីសួគ៌ ។ សុរាទ្រិ ( —រ៉ា-ទ្រិ; សំ. < សុរ + អទ្រិ “ភ្នំ” ) ភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ។ សុរានុភាព ( សំ. បា. < សុរ + អានុភាវ ) អានុភាពនៃទេវតា ។ សុរាយុធ ឬ សុរាវុធ( សំ. < សុរ + អាយុធ ឬ បា. < សុរ + អាវុធ ) អាវុធទេវតា ។ សុរាល័យ ( —រ៉ាល៉ៃ; សំ. បា. < សុរ + អាលយ “លំនៅ”) ឋានសួគ៌; ប្រាសាទឬរោងជាដើម ដែលសន្មតថាជាលំនៅនៃទេវតា ( ប្រើក្លាយជា សុលាល័យ ក៏មាន ) ។ សុរាស្រ័យ ( សំ. < សុរ + អាឝ្រយ ) ភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ។ សុរិន្ទ ឬ សុរេន្ទ្រ ( បា. < សុរ + ឥន្ទ ឬ សំ. < សុរ + ឥន្ទ្រ) អ្នកដែលជាធំជាងពួកទេវតា, ស្ដេចទេវតា ( ព្រះឥន្រ្ទ ) ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុយាត្រា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. សុ “ប្រពៃ, ស្រួល” + យាត្រា “ការទៅ” ) ការទៅដោយស្រួល, ដំណើរទៅស្រួល, ការដើរដំណើរស្រួល ។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឲ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ។
ឧទាហរណ៍៖ សុយាត្រា! សូមអញ្ជើញទៅឲ្យសុខសប្បាយ! ( ប្រើជា សុគមនំ! ក៏បាន, អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅត្រូវឲ្យពរតបមកវិញថា សុវសនំ! ឬ សុវសនភាព! សូមនៅឲ្យសុខសប្បាយ! )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុយម៉េៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ព. សា. ) សុញ្ញ, សូន្យ, ឃែត, មោឃ, មោឃៈ, ឥតបានការ, ឥតកើតជាការអ្វីសូម្បីតិចតួច។
ឧទាហរណ៍៖ ឥតកើតជាអ្វីទេ, វាសុយម៉េៈទៅហើយ!; អាសុយម៉េៈ! អាឃែត! ( ពាក្យសាមញ្ញស្និទ្ធស្នាលណាស់) ។ សុយម៉េៈជ្រក់ស្ពៃ, សុយម៉េៈក្ដាមប្រៃ, សុយម៉េៈទំពាំងត្រាំ ឃែតទទេ ឥតបានការអ្វី ( ពាក្យសាមញ្ញនៃអ្នកស្រុកក្រៅជនបទ និយាយតាមទម្លាប់ដោយស្និទ្ធស្នាលណាស់ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុយម៉ុយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ស្រមុយក្រៃពេក; ដែលមានពុកមាត់ពុកចង្កាស្មុយ។
ឧទាហរណ៍៖ មុខសុយម៉ុយ, មនុស្សសុយមម៉ុយ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុយមម៉ុយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ម. ព. សុយម៉ុយ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមេរុ៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុមេរុ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមេរុ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. សុមេរុ “ភ្នំបៀតបៀននូវភ្នំទាំងពួងដោយកម្ពស់របស់ខ្លួន គឺភ្នំខ្ពស់ជាងភ្នំទាំងអស់ក្នុងសាកលលោក”) ឈ្មោះភ្នំមួយធំខ្ពស់ចម្បង ជាទីតាំងនៃត្រៃត្រិង្សសួគ៌ ដែលជាឋានរបស់ព្រះឥន្រ្ទ ។ ពាក្យថា នេរុ, មេរុ, សិនេរុ, តិទិវាធរ, សុរគិរី, សុរាទ្រិ, សុរាស្រ័យ សុទ្ធតែជាឈ្មោះរបស់ភ្នំនេះឯង ប៉ុន្តែខ្មែរប្រើពាក្យ សុមេរុ ឬ សុមេរុ៍ ជាង។
ឧទាហរណ៍៖ ឋានត្រៃត្រិង្ស ឋិតនៅលើភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ( ហៅ សុមេរុបព៌ត ឬ សុមេរុរាជ ក៏បាន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមេធា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ប្រាជ្ញាល្អ, ប្រាជ្ញាដែលអាចកម្ចាត់កិលេសបាន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមេធ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. ) អ្នកមានប្រាជ្ញាល្អ, អ្នកមានប្រាជ្ញាអាចកម្ចាត់កិលេសបាន; អ្នកប្រាជ្ញខាងគតិធម៌ ។ សុមេធកុលបុត្ត កុលបុត្តអ្នកមានសុមេធា (បើស្ត្រីជា សុមេធកុលធីតា)
ឧទាហរណ៍៖ សុមេធកុលបុត្ត ទោះអន្ទោលចាប់កំណើតកើតក្នុងត្រកូលទន់ខ្សោយថយថោក ក៏មិនច្របូកច្របល់ខ្វល់ខ្វក់ជាមួយនឹងត្រកូលនោះឡើយ, ដូចជាផ្កាឈូកនិងឧប្បលនានា មិនប្រឡាក់ដោយភក់ កខ្វក់នៅគល់ដើមរបស់វាដូច្នោះដែរ (ព្រះពុទ្ធភាសិត)។

                     ម. ព. សង្ការដ្ឋាន ឬ សង្ការធាន ក្នុងពាក្យ សង្ការ ន. ផង ។ សុមេធបណ្ឌិត ( —ធៈ— )បណ្ឌិតអ្នកមានប្រាជ្ញាអាចកម្ចាត់កិលេសបាន, ពុទ្ធាទិបណ្ឌិត ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមាលី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. ) ដែលមានផ្កាកម្រងល្អ ឬអ្នកដែលមានផ្កាកម្រងល្អ ។ ខ្មែរប្រើជា ព. ប្រ. សំដៅសេចក្ដីថា “ផ្កាកម្រង” ជាពាក្យហៅស្ត្រីជាទីស្រឡាញ់ប្រៀបដូចកម្រងផ្កា។
ឧទាហរណ៍៖ កែវសុមាលី ( ព. កា.) : ហៃកែវសុមាលី ឥតមានទ្វីមានតែមួយ ម្ដេចក៏ត្អូញថាព្រួយ ព្រួយពីអ្វីស្រីកល្យាណ?

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា. ) ដែលមានផ្កាកម្រងល្អ ឬអ្នកដែលមានផ្កាកម្រងល្អ ។ ខ្មែរប្រើជា ព. ប្រ. សំដៅសេចក្ដីថា “ផ្កាកម្រង” ជាពាក្យហៅស្ត្រីជាទីស្រឡាញ់ប្រៀបដូចកម្រងផ្កា។
ឧទាហរណ៍៖ កែវសុមាលី ( ព. កា.) : ហៃកែវសុមាលី ឥតមានទ្វីមានតែមួយ ម្ដេចក៏ត្អូញថាព្រួយ ព្រួយពីអ្វីស្រីកល្យាណ?

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមរណ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សេចក្តីស្លាប់ដោយឥតឈឺចាប់ ទ្រឹស្តីមួយដែលចែងថា ឱ្យបំបាត់មនុស្សដែលមានរោគកែមិនឡើង ល្អជាងទុកឱ្យនៅវេទនាយូរ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុមនា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ម្លិះរួត (ព. កា.)។
ឧទាហរណ៍៖ សុមនាមានផ្កាក្រអូបឆ្ងាញ់ អ្នកផងស្រឡាញ់ឥតសល់ម្នាក់ បណ្ដែតលើទឹកធាតុត្រជាក់ គួរស្ម័គ្រចង់ក្រេបផឹកម្ដងៗ។

                     សុមនាបុស្ប ផ្កាម្លិះរួត (ព.កា.)
ឧទាហរណ៍៖ ជាតិសុមនាបុស្ប សត្រសុសមានក្លិនឆ្ងាញ់ អ្នកផងរែងស្រឡាញ់ ញ៉ាំងក្ដីក្នាញ់ឲ្យស្រាកស្រាល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ—

មានន័យថា ( មើលក្នុងពាក្យ សុភ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​អក្សរ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សាសន៍ សំបុត្រ​ឥស្សរ​ជន​អ្នក​គ្រង​ប្រទេស​រាជ​ដែល​មាន​អំណាច​ដូច​ក្សត្រិយ៍​គ្រង​រាជ្យ ប្រើ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ដទៃ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​ល័ក្ខណ៍ ឬ –ល័ក្សណ៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា លក្ខណៈ​ល្អ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​មស្តុ​ !

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. < សុភំ “សិទ្ធិជោគ; សួស្ដី”, ំ > ម + អស្តុ “ចូរ​មាន”) សួស្ដី ចូរ​មាន ! (សូម​ឲ្យ​មាន​សួស្ដី ! ឬ​សូម​ឲ្យ​មាន​សិទ្ធិ​ជោគ !); ពាក្យ​ផ្តើម​ក្នុង​ការ​ប្រកាស​សូម​ពរ​ស្រី​សួស្ដី ប្រើ​ក្នុង​ពិធី​បួងសួង​ជាដើម
ឧទាហរណ៍៖ សុភ​មស្តុ ! វរ​មង្គល​ជយាតិរេក​ឯក​ឧត្តម​ឫក្ស…; សុភ​មស្តុ ! ពុទ្ធ​សករាជ​ព្រះ​សាសនា​កន្លង​ទៅ​ហើយ​បាន… ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​មង្គល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មង្គល​ល្អ; គ្រោះ​ល្អ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​ផល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ផល​ល្អ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​និមិត្ត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា និមិត្ត​ល្អ; សេចក្ដី​សម្គាល់​ឬ​សង្កេត​ឃើញ​ថា​ល្អ, ថា​សមរម្យ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​និច្ឆ័យ ឬ សុភ​និស្ច័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ល្អ, ការ​រិះ​គិត​ល្អ, គំនិត​ត្រឹមត្រូវ
ឧទាហរណ៍៖ មាន​សុភ​និច្ឆ័យ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​ទិន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ថ្ងៃ​ល្អ, ថ្ងៃ​ជា ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​កាល ឬ–សម័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា កាល​ ឬ​សម័យ​ល្អ, វេលា​ល្អ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​ករ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​សេចក្ដី​ចម្រើន; អ្នក​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​សេចក្ដី​ចម្រើន ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​កម្ម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា អំពើ​ល្អ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ​កថា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សម្ដី​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​សេចក្ដី​ចម្រើន; ពាក្យ​ឲ្យ​ពរ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ័គ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. បា. សុភគ ) ដែលរុងរឿង, ល្អ; ជាទីគាប់ចិត្ត, គួរឲ្យស្រឡាញ់, មានលាភ, សម្បូណ៌, មានសេចក្ដីចម្រើន, មានសេចក្ដីសុខសប្បាយ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភំ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា ( បា. សុភំ < សុភ; សំ. ឝុភំ <ឝុភ “ល្អ” ) ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ សុភាព។
ឧទាហរណ៍៖ សុភំសុភាព សុភាពស្រួលបួល, សុភាពសមរម្យ : មនុស្សសុភំសុភាព, ឫកពាសុភំសុភាព។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភោជន៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុភោជន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភោជន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. សុភោជន ) ភោជនល្អ, ភោជនឆ្ងាញ់ ។
ឧទាហរណ៍៖ បរិភោគសុភោជន។

                     ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឲ្យពរគ្នាក្នុងវេលារៀបនឹងបរិភោគភោជនាហារ
ឧទាហរណ៍៖ សុភោជន ! ឬ សុភោជន៍ ! អញ្ជើញបរិភោគឲ្យឆ្ងាញ់ពិសា !, សូមបរិភោគឲ្យឆ្ងាញ់ពិសា ! ឬសូម (អ្នក) បរិភោគអាហារឲ្យឆ្ងាញ់ពិសា ! ( ប្រើជា សុរសភោជន ! ឬ សុរសភោជន៍ ! ក៏បាន ( ម. ព. នេះ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភិក្ស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុភិក្ខ ) ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ម. ព. សុភិក្ខ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភិក្ខ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. សុភិក្ខា; សំ. សុភិក្សា ) បាយងាយ គឺភោជនាហារសម្បូណ៍ ។
ឧទាហរណ៍៖ ស្រុកមានសុភិក្ខ ។ ព. ផ្ទ. ទុព្ភិក្ខ ឬ ទុរ្ភិក្ស ។ សុភិក្ខកាល ឬ —សម័យ ( —ភិក-ខៈ— ) កាលឬសម័យដែលសម្បូណ៍ភោជនាហារ, គ្រាសម្បូណ៍ស្រូវអង្ករ ។ ព. ផ្ទ. ទុព្ភិក្ខកាល ឬ—សម័យ។ល។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា. ឬ សំ. ) ដែលមានបាយងាយ គឺដែលសម្បូណ៍ភោជនាហារ។
ឧទាហរណ៍៖ វេលាសុភិក្ខ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភា—

មានន័យថា ( មើលក្នុងពាក្យ សុភ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិត—

មានន័យថា ( មើលក្នុងពាក្យ សុភាសិត )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិត​វាទិន ឬ –វាទី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា អ្នក​ដែល​ពេញ​ចិត្ត​និយាយ​តែ​ពាក្យ​ត្រឹមត្រូវ; អ្នក​ដែល​ច្រើន​និយាយ​អាង​សុភាសិត (បើ​ស្ត្រី​ជា សុភាសិត​វាទិនី) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិត​វាចា ឬ –កថា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សម្ដី​សុភាសិត ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិត​គាថា ឬ សុភាសិត​វលី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា គាថា​ ឬ​កម្រង​សុភាសិត, ពាក្យ​កាព្យ​សុភាសិត ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិតោ—

មានន័យថា ( ម. ព. សុភាសិត— )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិតោវាទ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.< សុភាសិត + ឱវាទ) ឱវាទ​ជា​សុភាសិត, ឱវាទ​ត្រឹមត្រូវ ។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិតវាចា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សម្ដីល្អ, សម្ដីត្រូវ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាសិត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យពីរោះ, ពាក្យត្រូវ, ឱវាទត្រឹមត្រូវ ( ដែលមានប្រយោជន៍គួររៀនគួរស្ដាប់ )។ សុភាសិតគាថា ឬ សុភាសិតវលី ( —តៈ— ) គាថាឬ កម្រងសុភាសិត, ពាក្យកាព្យសុភាសិត ។ សុភាសិតវាចា ឬ —កថា ( —តៈ— ) សម្ដីសុភាសិត ។ សុភាសិតវាទិន ឬ —វាទី ( —តៈ— )អ្នកដែលពេញចិត្តនិយាយតែពាក្យត្រឹមត្រូវ; អ្នកដែលច្រើននិយាយអាងសុភាសិត ( បើស្ត្រីជា សុភាសិតវាទិនី ) ។ សុភាសិតោវាទ ( បា. < សុភាសិត + ឱវាទ ) ឱវាទជាសុភាសិត, ឱវាទត្រឹមត្រូវ ។ ល ។
ឧទាហរណ៍៖ ពាក្យពិរោះ ពាក្យឱវាទត្រឹមត្រូវ គួរយកវត្តប្រតិបត្តិ ដូចជា “អណ្តាតជាអាទិ៍កន្លង បានគុណទោសផង ពីព្រោះអណ្តាត) ជាដើម។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា.; សំ. សុភាឞិត ) ដែលពោលពីរោះ, ដែលនិយាយត្រូវ, ដែលថាត្រូវ ( នាំឲ្យសម្រេចប្រយោជន៍បានដោយប្រពៃ ) : ពាក្យសុភាសិត, កាព្យសុភាសិត ។
ឧទាហរណ៍៖ មានសុភាសិតបុរាណថា អូសទូកកុំឲ្យល្អាន ចាប់ត្រីបានកុំឲ្យល្អក់ទឹក ធ្វើអ្វីៗកុំឲ្យមានមោះហ្មង ហើយឲ្យកើតការដោយស្រួលផង។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាវនីយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែលគួរធ្វើ គួរស្តីនិយាយ (ក្នុងការប្រស្រ័យជាមួយនឹងអ្នកផង)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាវធម៌

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សេចក្តីគួរសម រាប់រកអ្នកផង ដោយស្មោះត្រង់។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាព

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាបទាប ទន់ភ្លន់ ដែលមិនលើកកម្ពស់ខ្លួនឯង ទាំងឫកពាទាំងសំដី។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. បា. សុ + ភាវ “ភាវៈល្អ, ដែលមានភាវៈល្អ” ) ទន់ភ្លន់; រាបទាប, រៀបរយ; ដែលមានឫកពារៀបរយ, ចុះបែបបទ, ស្លូតបូត។
ឧទាហរណ៍៖ ចិត្តសុភាព, សម្ដីសុភាព, ឫកសុភាព, មនុស្សសុភាព។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភានុបស្សី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា. < សុភ + អនុបស្សី “អ្នក​ឃើញ​រឿយ​ៗ”) អ្នក​ដែល​សម្លឹង​រំពឹង​ឃើញ​រូប​កាយ​ថា​ល្អ; បើ​ស្ត្រី​ជា សុភានុប-ស្សិនី (ព. ផ្ទ. អសុភានុបស្សី, អសុភានុបស្សិនី) ។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាតុលាការ

មានន័យថា មើលពាក្យ សុភា និង តុលាការ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាជន៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា បានដល់សិលាជាស្រទាប់ ល្មមច្រៀកជាស្លឹក ជាបន្ទះបាន ដូចជាថ្មឆ្នួន ជាដើម​។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាចារបុរស

មានន័យថា (មើលពាក្យ សុភា និង ចារបុរស )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភាង្គ

មានន័យថា ( ម. ព. សុភា— )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សភា “ទីប្រជុំពិភាក្សាកិច្ចការ, ទីតុលាការ” ) អ្នកពិភាក្សាក្ដី ។ ឋានន្តរចៅក្រម ខាងតុលាការ ជាអ្នកពិភាក្សាក្ដី; ក្នុងរជ្ជកាលពីដើម មានមុខការរួមចូលជាមួយនឹងរាជការរដ្ឋបាលផង, ក្នុងខែត្រមួយៗ មានចៅហ្វាយស្រុកម្នាក់, បាឡាត់ស្រុកម្នាក់, សុភាម្នាក់, យោក្ប័ត្រម្នាក់; បើខែត្រធំ មានសុភាពីរនាក់ ( ឆ្វេងស្ដាំ ),ចួនកាលមានបាឡាត់ស្រុកពីរនាក់ (ឆ្វេងស្ដាំ) ដែរ, ក្នុងរជ្ជកាលសព្វថ្ងៃនេះចែកមុខការសុភាដាច់ស្រឡះមកខាងតុលាការហៅថា សុភាចារបុរស មាននាទីជាអ្នកពិភាក្សាក្ដី និងការស៊ើបពិនិត្យដំណើរក្ដី ហៅកាត់ពាក្យខ្លីត្រឹមតែ សុភាៗ ដូចពីដើមដែរ។
ឧទាហរណ៍៖ លោកសុភា ( បុរាណព្រេងនាយ ហៅ សុភាតុលាការ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភស្តេប្រភាត! ឬ –ប្រភាតកាល!

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា វេលាព្រឹកដ៏ល្អ (ចូរមាន) ដល់អ្នក! ” ឬថា : អរុណសុវត្ថិ ! ឬ អរុណសួស្ដី ! “សួស្ដីក្នុងវេលាព្រឹក!” ជាដើម ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភរ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ដែលងាយចិញ្ចឹម, ដែលគេស្រណុកចិញ្ចឹម ។ សុភរបុគ្គល បុគ្គលដែលគេស្រណុកចិញ្ចឹម, អ្នកមិនរើសអើង ។ សុភរបុត្ត ឬ—បុត្រ បុត្រដែលមាតាបិតាស្រណុកចិញ្ចឹម ។ សុភរភាព ឬ សុភរតា ភាពជាអ្នកងាយគេចិញ្ចឹម។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភមង្គល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សេចក្តីសប្បាយ រីករាយ (ដោយភប់ប្រទះនឹងព្រេងសំណាង បីតិប្រមោទ្យក្នុងឈានសម្មាបត្តិ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភនិច្ឆ័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការត្រិះរិះ ពិចារណារកឱ្យដឹងខុសត្រូវ ល្អ ឬអាក្រក់គួរធ្វើ គួរនិយាយបាន ឬមិនបាន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភង្គ ឬ សុភាង្គ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា. ឬ សំ. < សុភ + អង្គ) រូប​ល្អ; មាន​រូប​ល្អ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុភ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា; សំ. ឝុក ឬជា សុក ក៏មានខ្លះ ) ល្អ, ប្រពៃ; ស្អាត, ឥតមានហ្មង; សម, សមរម្យ; ដែលគួរស្រឡាញ់, គួរចាប់ចិត្ត; មានសិទ្ធិជោគ; មានសិរី, មានសួស្ដី; មានលាភ; មានសេចក្ដីសុខ; មានសេចក្ដីចម្រើន; ដែលឲ្យគុណ, ឲ្យសម្រេចប្រយោជន៍គ្រប់យ៉ាង ។ ន. លំអ; សេចក្ដីស្អាត; ការសមរម្យ; មង្គល, ជោគល្អ, សិទ្ធិជោគ; សិរី, សួស្ដី; លាភ; សេចក្ដីសុខ; សេចក្ដីចម្រើន; សេចក្ដីសប្បាយ; គុណ; ប្រយោជន៍ ។ សុភកថា សម្ដីដែលនាំឲ្យ មានសេចក្ដីចម្រើន; ពាក្យឲ្យពរ ។ សុភកម្ម អំពើល្អ ។ សុភករ ដែលធ្វើឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន; អ្នកធ្វើឲ្យកើតសេចក្ដីចម្រើន។ សុភកាល ឬ —សម័យ កាលឬសម័យល្អ, វេលាល្អ ។ សុភង្គ ឬ សុភាង្គ ( —ភ័ងឬ —ភាង; បា. ឬ សំ. < សុភ + អង្គ ) រូបល្អ; មានរូបល្អ ។ សុភទិន ថ្ងៃល្អ, ថ្ងៃជា ។ សុភនិច្ឆ័យ ( សុភៈនិច-ឆៃ ) ឬ សុភនិស្ច័យ ( —និស-សៃ្ច ) ការចាប់អារម្មណ៍ល្អ, ការរិះគិតល្អ, គំនិតត្រឹមត្រូវ ។
ឧទាហរណ៍៖ មានសុភនិច្ឆ័យ ។

                    សុភនិមិត្ត និមិត្តល្អ; សេចក្ដីសម្គាល់ឬសង្កេតឃើញថាល្អ, ថាសមរម្យ ។ សុភផល ផលល្អ ។ សុភមង្គល មង្គលល្អ; គ្រោះល្អ ។ សុភមស្ដុ! ( សុភៈម័ស-ស្ដុ; សំ. < សុភំ “សិទ្ធិជោគ; សួស្ដី”, ំ > ម + អស្ដុ “ចូរមាន” ) សួស្ដី ចូរមាន! ( សូមឲ្យមានសួស្ដី! ឬ សូមឲ្យមានសិទ្ធជោគ! ); ពាក្យផ្ដើមក្នុងការប្រកាសសូមពរស្រីសួស្ដី ប្រើក្នុងពិធីបួងសួងជាដើម
ឧទាហរណ៍៖ សុភមស្ដុ! វរមង្គលជយាតិរេកឯកឧត្តមឫក្ស…; សុភមស្ដុ! ពុទ្ធសករាជព្រះសាសនាកន្លងទៅហើយបាន… ។

                   សុភល័ក្ខណ៍ ឬ —ល័ក្សណ៍ លក្ខណៈល្អ ។ សុភអក្សរ អក្សរល្អ ។ ខ្មែរបុរាណប្រើជា “សំបុត្ររបស់ស្ដេចប្រទេសរាជប្រើចេញទៅប្រទេសដទៃ” ។ សុភអក្សរសាសន៍ សំបុត្រ ឥស្សរជនអ្នកគ្រងប្រទេសរាជដែលមានអំណាចដូចក្សត្រិយ៍គ្រងរាជ្យ ប្រើចេញទៅប្រទេសដទៃ ។ សុភានុបស្សី ( —បុ័ស-សី; បា. < សុភ + អនុបស្សី “អ្នកឃើញរឿយៗ” ) អ្នកដែលសម្លឹងរំពឹងឃើញរូបកាយថាល្អ; បើស្រ្តីជា សុភានុបស្សិនី ( ព. ផ្ទ. អសុភានុបស្សី, អសុភានុបស្សិនី ) ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុព័ណ៌

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុពណ៌ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពលកម្ម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការធ្វើឱ្យ ឬប្រកាសទុកជាបានការ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដែលស្រួលខ្លួន មានកម្លាំងល្មមធ្វើការងារបាន។
ឧទាហរណ៍៖ ដែលស្រួលខ្លួន មានកម្លាំងល្មមធ្វើការងារបាន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពណ៌

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា គុ. ដែលមានព័ណ៌ ឬសម្បុរល្អ ( ម. ព. សុវណ្ណ ផង ) ។
សុព័ណ៌បាទុក ឬ—បាទុកា ទ្រនាប់ជើងមាស; ( រ. ស. ) ព្រះសុព័ណ៌បាទុក ។ សុព័ណ៌ភាជន៍ ភាជន៍មាស ។ សុព័ណ៌ភ្រឹង្គារ កុណ្ឌីមាស ។ សុព័ណ៌មាលា កម្រងផ្កាមាស; ខ្សែមាស ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពច—

មានន័យថា ( មើលក្នុងពាក្យ សុពចៈ ឬ សុវចៈ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពច​មិត្ត ឬ–មិត្រ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មិត្រ​ដែល​ស្ដី​ថា​ឲ្យ​ទៅ​ស្ដាប់​ពាក្យ, មិត្រ​ងាយ​ស្ដី​ប្រដៅ (ព. ផ្ទ. ទុព្វច​មិត្ត ឬ –មិត្រ) ។ល។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពច​ជាតិកៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា អ្នក​ដែល​គេ​ងាយ​ស្ដី​ប្រដៅ; បើ​ស្ត្រី​ជា សុពច​ជាតិកា (ព. ផ្ទ. ទុព្វច​ជាតិកៈ; ទុព្វច​ជាតិកា) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុពចៈ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា. សុវច ឬ សុពច; សំ. សុវចស៑ ) ដែលស្ដីប្រដៅងាយ, ដែលស្រណុកស្ដីប្រដៅ; ដែលងាយយកពាក្យ
ឧទាហរណ៍៖ មនុស្សសុពចៈ ( ព. ផ្ទ. ទុព្វចៈ ) ។

                      សុពចជាតិកៈ អ្នកដែលគេងាយស្ដីប្រដៅ; បើស្រ្តីជា សុពចជាតិកា ( ព. ផ្ទ. ទុព្វចជាតិកៈ ; ទុព្វចជាតិកា ) ។ សុពចមិត្ត ឬ —មិត្រ មិត្រដែលស្ដីថាឲ្យទៅស្ដាប់ពាក្យ, មិត្រងាយស្ដីប្រដៅ ( ព. ផ្ទ. ទុព្វចមិត្ត ឬ—មិត្រ ) ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុផល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ផលល្អ, ផ្លែល្អ ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែលមានផ្លែល្អ។
ឧទាហរណ៍៖ ឈើសុផល ។ ព. ផ្ទ. ទុប្ផល ឬ ទុស្ផល ឬក៏ ទុះផល “ផលអាក្រក់, ផ្លែមិនល្អ” ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុប្រាត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. ) វេលាព្រឹកល្អ ( ប្រើជា សុប្រាតកាល ឬ—សម័យ ក៏បាន, អ. ថ. —តៈ—) ។ សុប្រាតសុវត្ថិ! ឬ សុប្រាត សួស្ដី! សួស្ដីក្នុងវេលាព្រឹកល្អ! ( ពាក្យឲ្យពរឬគំនាប់គ្នាក្នុងវេលាព្រឹក ), ប្រើត្រឹមតែ សុប្រាត! ប៉ុណ្ណេះ ក៏បាន ( វេវ. អរុណ សុវត្ថិ ! , អរុណ សួស្ដី ! , សុប្បភាត សុវត្ថិ ! , សុប្រភាត សួស្ដី ! ; ព. ផ្ទ. សាយ័ណ្ហ សុវត្ថិ ! , សាយ័ណ្ហ សួស្ដី ! ; រាត្រី សុវត្ថិ ! , រាត្រី សួស្ដី !

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុប្រយោគ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ.) សេចក្ដីឈ្លាសវៃ; ការស្ទាត់ជំនាញ។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើការដោយសុប្រយោគ, មានសុប្រយោគ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុប្រភាព

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. សុប្រភាវ ) អំណាចធំដុំ, តេជះខ្លាំង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុប្រភាត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សុប្បភាត )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុប្រកាស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. សុប្រកាឝ ) ដែលជាក់ស្ដែង, ប្រាកដ, ច្បាស់លាស់; ភ្លឺច្បាស់, ត្រចះ, រុងរឿងចិញ្ចាច។
ឧទាហរណ៍៖ ពន្លឺសុប្រកាស។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សុប្រកាស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( សំ. សុប្រកាឝ ) ដែលជាក់ស្ដែង, ប្រាកដ, ច្បាស់លាស់; ភ្លឺច្បាស់, ត្រចះ, រុងរឿងចិញ្ចាច។
ឧទាហរណ៍៖ ពន្លឺសុប្រកាស។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត