Author: videoslearning.com

សំណង់ចំណាយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់សល់ពីចំណាយ ដែលបានធ្វើពិតៗ ឬប្រាក់ដែលសល់មិនបានប្រើតាមចំនួនដែលគ្រោងទុក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំណង់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការសង់, ការកសាង, ការប្រជុំផ្ដុំគ្រឿងសម្ភារៈធ្វើឲ្យកើតបានជាលំនៅជាដើម
ឧទាហរណ៍៖ សំណង់ផ្ទះ, ពិនិត្យមើលសំណង់ព្រះវិហារ; គ្រឹះស្ថាន, ប្រាសាទឬស្ពានជាដើមដែលគេបានសង់រួចហើយ : គួរកោតសរសើរប្រាសាទថ្មនគរវត្ត ដែលជាសំណង់ដ៏អស្ចារ្យរបស់បុព្វបុរសខ្មែរ។

                   គេហស្ថាន ឬគ្រឹះស្ថាន ស្ពានដែលបានកសាងរួចហើយ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា លទ្ធកម្មសាធារណៈ
មានន័យថា  រាល់សកម្មភាពដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការងារសាងសង់ ការងារជួសជុល ការធ្វើឡើងជាថ្មី ការដំឡើង ការជីក ការបូម និងការងារប្រហាក់ប្រហែល ដែលបង្កើតឱ្យមានការប្រើប្រាស់កម្លាំងពលកម្ម គ្រឿងម៉ាស៊ីន បរិក្ខារ និងបច្ចេកវិទ្យា។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំណងធានារ៉ាប់រង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ធានារ៉ាប់រង
មានន័យថា សំណងជាប្រាក់ ឬជាវត្ថុ ឬសំណងរួមជាប្រាក់និងជាវត្ថុ ដែលត្រូវសងដោយក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំណង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់ឬរបស់ដែលសង។
ឧទាហរណ៍៖ យកសំណង ៥ រៀល។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែលគេសងឬដែលសងគេ។
ឧទាហរណ៍៖ ប្រាក់សំណង, បានសំណង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំណក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ស្បែកដែលរសកចេញ
ឧទាហរណ៍៖ សំណកពស់, សំណកបង្កួយ។

                    សំបកដែលសក ។
ឧទាហរណ៍៖ សំណកព្រាល, សំណកអំពៅ ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំណ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា លោហធាតុពួកមួយសាច់ទន់ងាយរលាយ, មានច្រើនបែប។
ឧទាហរណ៍៖ សំណភក់, សំណប៉ាហាំង, … ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដៅ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ចម្ពោះត្រង់, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ចំ។
ឧទាហរណ៍៖ សំដៅសេចក្តីថា . . . ; ចោលសំដៅ; សំដៅចំ , សំដៅដាក់ , សំដៅត្រង់ , សំដៅយក, សំដៅលើ ។ ល។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ចម្ពោះត្រង់, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ចំ។
ឧទាហរណ៍៖ សំដៅសេចក្តីថា . . . ; ចោលសំដៅ; សំដៅចំ , សំដៅដាក់ , សំដៅត្រង់ , សំដៅយក, សំដៅលើ។ល។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹង សំដី។
ឧទាហរណ៍៖ សំដីសំដៅ សំដីដែលសំដៅដាក់ឬសំដីបានការ : អ្នកហ្នឹងចេះសម្ដីសំដៅគ្រាន់បើ ( ម. ព. សំដៅ កិ. ឬ កិ. វិ. ផង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដោះ

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ដោះ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដែង

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ដែង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដើង

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ដើង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដឺត

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ដឺត )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដឹង

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ដឹង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សម្ដី )។ គ្រាប់ដំណាំតូចៗ ដែលស្ពៀតមានតែសំបកឥតសាច់។
ឧទាហរណ៍៖ សំដីស្រូវ, សំដីល្ង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំដិល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ហាលខ្យល់, ហាលក្នុងម្លប់ ឬហាលក្នុងទីវាលនៅវេលាដែលមានកម្ដៅព្រះអាទិត្យទន់; ហាលថ្ងៃមួយស្របក់។
ឧទាហរណ៍៖ សំដិលសំពត់; ឈរសំដិលខ្លួន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំញៅ

មានន័យថា (មើលពាក្យ សំណៅ)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំច័យសោហ៊ុយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដំណើរលៃយ៉ាងណាកុំឱ្យបង់ខាតប្រាក់ច្រើន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំច័យពេល

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដំណើរខំប្រឹងធ្វើការ ឱ្យបានរហ័សឆាប់កុំឱ្យខាតពេលវេលា គឺលៃលកយ៉ាងណាកុំឱ្យពេលវេលាបាត់ចោលទៅទទេៗ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំច័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. សំ + ចយ “សន្សំ” ) សន្សំទុកខ្លះបម្រុងការ, ប្រើការក្បិតក្បៀតការពារសេចក្តីខ្វះខាត, លៃលកទុកដាក់ខ្លះមិនឲ្យអស់រលីង ( ច្រើនប្រើ សំចៃ ជាង )។
ឧទាហរណ៍៖ សំចៃទ្រព្យ, សំចៃម្ហូបទុក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំចៃ

មានន័យថា ( ម. ព. សំច័យ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំចែ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ សំចៃ។
ឧទាហរណ៍៖ សំចែសំចៃ សំចៃទុកដោយលាក់លៀប។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំចត

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ចតឈប់, ឈប់ត្រង់ទីចត, ឈប់សំណាក់ ឬសម្រាកក្នុងទីដែលគួរឈប់។
ឧទាហរណ៍៖ សំចតមួយយប់។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំងំ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា នៅស្ងៀមមិនកម្រើកមិនស្ដីនិយាយ
ឧទាហរណ៍៖ ប្រឹងសំងំមួយស្របក់។

                      ប្រឹងដេកធ្មេចភ្នែក ។
ឧទាហរណ៍៖ ហាមក្មេងកុំឲ្យមាត់ ខ្ញុំសំងំបន្តិចក្រែងបានលក់មួយភាំង ! ( សរ.ជា សម្ងំ ក៏បាន ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំងើច

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សម្ងើច )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំងាត់

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ងាត់ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំងាច

មានន័យថា ( ម. ព. សម្ងាច )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគោក

មានន័យថា ( ម. ព. សម្គោក )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគែម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យបរិវាររបស់ពាក្យ សំគម ថា : សំគែមសំគម ( ម. ព. សំគីម ) ។ ប្រើជា សម្គែម ឬ សង្គែម ក៏បាន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគុល

មានន័យថា ( ម. ព. សម្គុល )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគីម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ សំគម។
ឧទាហរណ៍៖ សំគីមសំគម ស្គមកំព្រឹងកំព្រយ ( និយាយថា សំគែមសំគម ក៏បាន )។

                    ប្រើជា សម្គីម ឬ សង្គីម ក៏បាន ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគិះ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ម. ព. សំគិស )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគិស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា កខ្វក់, គគ្រក់, គម្រក់, ចោលម្សៀត, កំសោយ។
ឧទាហរណ៍៖ របស់សំគិស។

                    មនុស្សសំគិស មនុស្សគម្រក់; អាសំគិះ ! ( ព. ម. ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគាំង

មានន័យថា ( ម. ព. សម្គាំង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគាល់

មានន័យថា ( ម. ព. សម្គាល់ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំគម

មានន័យថា ( ម. ព. សម្គម )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំខ្យានុគ្រោះ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. —អនុគ្រហ; បា. —អនុគ្គហ ) ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងសំខ្យាសព្ទ រៀងត្រង់ខាងចុងសំខ្យា ដែលប្រាប់ចំនួនឲ្យដឹងថាប៉ុណ្ណេះឬប៉ុណ្ណោះ ដូចពាក្យថា កណ្ឌ, ក្បាល, ខ្នង, ខ្សែ, នាក់, បន្ទះ, សន្លឹកជាដើម ។
ឧទាហរណ៍៖ សាស្ត្រា១កណ្ឌ ឬ សាស្ត្រា២ខ្សែ, សៀវភៅ៣ក្បាល, ផ្ទះ៤ខ្នង, មនុស្ស៦នាក់, ក្ដារ១០បន្ទះ, ស្លឹកឈើ២០សន្លឹក។ល។

                    ប៉ុន្តែមានពាក្យខ្លះខ្មែរយើងរាប់ចំនួនមិនបាច់មាន សំខ្យានុគ្រោះ ផ្សំផងក៏បាន, ដូចជា ផ្តិលគ្រប១, ចានបាយ២, កន្ថោរ១, កាំបិតចែត២, ជើងពាន៣ ។ ល ។ បើគត់គូ, រាប់ថា…មួយគូ, ពីរគូ ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំខ្យា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ការរាប់; ចំនួនដែលត្រូវរាប់, លេខប្រាប់ចំនួន; ឈ្មោះ; ការត្រិះរិះ, តម្រិះ, ការំពឹងរកហេតុរកផល; គំនិត ។ សំខ្យាសព្ទ ឬ សង្ខ្យា— សព្ទប្រាប់ចំនួននាមនាម; មាន២យ៉ាងគឺ បកតិសំខ្យា ការរាប់ចំនួនរាយ តាំងពី ១,២,៣,៤,៥ ដល់អសំខេយ្យ; បូរណសំខ្យា ការរាប់ចំនួនដែលជាថ្នាក់, ជាជាន់ ជាទី ដូចជា ទី១, ទី២, ទី៣, ទី៤, ទី៥,… ឬថា គម្រប់, ជាគម្រប់ ក៏បាន ប្រើបានពីត្រឹម គម្រប់២, គម្រប់៣ ជាដើមទៅ, ប្រើថា គម្រប់ ១ មិនបានទេ ព្រោះពុំទាន់មានចំនួនណាមកបង្គ្រប់នៅឡើយ, ត្រូវប្រើថា ដំបូង ឬ ជាដំបូង ឬថា ជាប្រថម ក៏បាន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំខាន់

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ប្រសើរ, ថ្លៃថ្លា, លើសលែង, ចំណាប់; ដែលគួរទុកជាគ្រឿងសម្គាល់, ដែលគួរយកជាបែប, ជាគំរូ។
ឧទាហរណ៍៖ របស់សំខាន់, ការសំខាន់, សេចក្ដីសំខាន់, ល្អសំខាន់, យ៉ាងសំខាន់ ( ម. ព. សម្លាក់សំខាន់ ផង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកោក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ប្រឹងពង់បំប៉ោងឲ្យណែនឲ្យតឹងសាច់ដើម្បីនឹងទទួលរងការវាយឬដាល់តប់មិនឲ្យឈឺខ្លាំងពេក។
ឧទាហរណ៍៖ សំកោកឲ្យវាយ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះប្រទាលមួយប្រភេទ សម្រាប់ប្រើបៀមឬទំពាលេបឲ្យស្ពឹកសាច់ គេវាយឬដាល់តប់មិនឈឺ ។
ឧទាហរណ៍៖ ប្រទាលសំកោក ( ឭតែឈ្មោះមិនដែលបានឃើញ )។

                      ឈ្មោះអាគមមួយប្រភេទ សម្រាប់សូត្រសែកឲ្យស្ពឹកសាច់ ដូចប្រទាលសំកោកដែរ
ឧទាហរណ៍៖ របៀនសំកោក, ចេះសំកោក, ( ឮចាស់ទុំតំណាលប្រាប់ថា មានតែពីក្នុងបុរាណសម័យ ) ។

                      សំកោកសំកាំង អាគមសំកោកនិងសំកាំង ( ម. ព. សំកាំង ន. ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកេក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បរិវារសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ សំកាក។
ឧទាហរណ៍៖ សក់សំកេកសំកាក សក់ដែលរំសាយសំកាករយីករយាក។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកូវ

មានន័យថា ( ម. ព. សម្កូវ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកូញ

មានន័យថា ( ម. ព. សម្កូញ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកុល

មានន័យថា ( ម. ព. សម្កុល )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកុង

មានន័យថា ( ម. ព. សម្កុង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកុក

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា អង្គុយឬឈរឱនកសម្លឹងចុះក្រោមមិនងាកបែរ ។
ឧទាហរណ៍៖ អង្គុយសំកុក, ឈរសំកុក ។

                      សំកុកសំកុល សំកុកជ្រប់ស្ញុល ។
ឧទាហរណ៍៖ អង្គុយសំកុកសំកុល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកាំង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ឈប់ទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់ ឬធ្វើឲ្យគាំងនឹងនៅមួយស្របក់។
ឧទាហរណ៍៖ សំកាំងដៃ, ដំរីសំកាំងស្លឹកត្រចៀក, បក្សីសំកាំងស្លាប។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការឈប់ទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់, ឬដំណើរធ្វើឲ្យគាំងនឹងនៅមួយស្របក់ ។
ឧទាហរណ៍៖ ឈប់មួយសំកាំង, មួយសំកាំងដំរី។

                     ឈ្មោះអាគមមួយប្រភេទ សម្រាប់សូត្រសែកបំភាន់ស្មារតីបច្ចាមិត្រ ឲ្យស្រឡាំងកាំងគាំងទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់ៗ ។
ឧទាហរណ៍៖ អាគមសំកាំង ។

                    ចេះសំកោកសំកាំង ចេះអាគមសំកោកនិងសំកាំង ( មានតែពីក្នុងសម័យបុរាណព្រេងនាយ ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកាក

មានន័យថា ( ម. ព. សម្កាក )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំកក

មានន័យថា ( ម. ព. សម្កក )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សំ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការប្រជុំចចឹកស៊ីរំអិលគ្នាឯងនៃត្រីរំអិលពួកខ្លះ ( និយាយបានតែជាមួយនឹងពាក្យ )
ឧទាហរណ៍៖ ត្រីស៊ីសំ ( ម. ព. ស៊ីសំ ក្នុងពាក្យ ស៊ី កិ. ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅឡឹក

មានន័យថា ( ម. ព. សាវឡឹក )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅហ្ឫទ

មានន័យថា (មើលពាក្យ សុហ្ឫទ ឬ សុហ្រឹទ)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅហ្រឹទ

មានន័យថា ( ម. ព. សៅហ្ឫទ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅហ្មង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( ស. សរសេរជា ឝ្រៅហ្ម្ចង អ. ថ. សៅហ្ម៎ង ) អាប់អន់, មានមន្ទិល, ប្រឡាក់, មិនបរិសុទ្ធ, មានមោះហ្មង។
ឧទាហរណ៍៖ ចិត្តសៅហ្មង, សីលសៅហ្មង, របស់សៅហ្មង ។ ប្រើជា ន.ក៏មាន : មានសៅហ្មង ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ស. សរសេរជា ឝ្រៅហ្ម្ចង អ. ថ. សៅហ្ម៎ង ) អាប់អន់, មានមន្ទិល, ប្រឡាក់, មិនបរិសុទ្ធ, មានមោះហ្មង។
ឧទាហរណ៍៖ ចិត្តសៅហ្មង, សីលសៅហ្មង, របស់សៅហ្មង ។ ប្រើជា ន.ក៏មាន : មានសៅហ្មង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅសោក

មានន័យថា ( ម. ព. សោកសៅ ក្នុងពាក្យ សោក )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវល័ក្សណ៍

មានន័យថា ( ម. ព. សៅវលក្សណ៍ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវលក្សណ៍

មានន័យថា (មើលពាក្យ សុលក្ខណៈ, សុលក្ខណ៍ ឬ សុលក្សណ៍)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវភាគ្យ

មានន័យថា (មើលពាក្យ សៅភាគ្យ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវភា

មានន័យថា ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សោភា ( ម. ព. នេះ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវនីយ៍

មានន័យថា ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សវនីយ ( ម. ព. សវនីយ៍ និង រាជសវនីយ៍ ក្នុងពាក្យ រាជ ផង)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវតារ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (មើលក្នុងពាក្យ ពង្សាវតារ)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅវគន្ធ

មានន័យថា (មើលពាក្យ សៅគន្ធ)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅរ័ម្យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សៅរ័ភ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅរ័ភ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. សៅរភ, សៅរភ្យ < សុរភិ, ឬ សៅរម្យ; បា. សុរភិ ) គ្រឿងក្រអូប, សុគន្ធ; ទឹកក្រអូប, ទឹកអប់ ( ព. កា. ប្រើជា សៅរភា ក៏បាន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅរ៍

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. សៅរ ឬ សៅរិ; បា. សោរ ឬ សោរិ ) ឈ្មោះផ្កាយនព្វគ្រោះទី៧ ។
ឧទាហរណ៍៖ ផ្កាយសៅរ៍ ។

                     មានន័យថា ឈ្មោះថ្ងៃទី៧នៃសប្ដាហ៍
ឧទាហរណ៍៖ ថ្ងៃសៅរ៍ ។ សៅរពារ ( —រ៉ៈពា ) ថ្ងៃសៅរ៍ ( ព. កា. ឬ ព. ហ. ) ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅរសេនី

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មើលក្នុងពាក្យ ប្រាក្រឹត។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅរភា

មានន័យថា (មើលពាក្យ សៅរ័ភ)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅរក្ស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. សៅរ័ក )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅម៉ង

មានន័យថា ( ម. ព. សៅហ្មង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅភាគ្យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ.; បា. សោភគ្គ ) លំអ; ស្រីសួស្ដី; សេចក្ដីសុខ, សេចក្ដីចម្រើន; លាភ ( ប្រើជា សោភគ្គ ក៏បាន; ព. កា. ប្រើក្លាយជា សៅវភាគ្យ ក៏មាន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅតូម៉េ និងប្រាំងស៊ីប

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រទេស សៅតូម៉េ និងប្រាំងស៊ីប, (រាជធានី/​រដ្ឋធានី) សៅតូម៉េ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅតូម៉េ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស សៅតូម៉េ និងប្រាំងស៊ីប។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅដៅ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ព. បុ. ) ពាយងាយ, ខ្ជីខ្ជា, ផ្ដេសផ្ដាស។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើសៅដៅ; សម្ដីសៅដៅ ( ច្រើនតែប្រើក្នុងកាព្យ ) : ចាស់ទុំតែងថា ជនទ្រើសពាលា ទ្រនង់យង់ឃ្នង ច្រើនធ្វើសៅដៅ ឃោរឃៅកន្លង អស់ញាតិផៅផង គេស្អប់គេខ្ពើម។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ( ព. បុ. ) ពាយងាយ, ខ្ជីខ្ជា, ផ្ដេសផ្ដាស។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើសៅដៅ; សម្ដីសៅដៅ ( ច្រើនតែប្រើក្នុងកាព្យ ) : ចាស់ទុំតែងថា ជនទ្រើសពាលា ទ្រនង់យង់ឃ្នង ច្រើនធ្វើសៅដៅ ឃោរឃៅកន្លង អស់ញាតិផៅផង គេស្អប់គេខ្ពើម។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅជៃ

មានន័យថា ( ម. ព. សាវជៃ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅគន្ធ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. សុ + គន្ធ > សុគន្ធ; បា. សោគន្ធ < សុគន្ធ ) គ្រឿងក្រអូប ( ព. កា. ប្រើក្លាយជា សៅវគន្ធ ក៏មាន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅកែ

មានន័យថា ( ម. ព. សាវកែ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សៅ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ស. ប្រើជា ឝ្រៅ អ. ថ. ស់ៅ ) ដែលមានសម្បុរមិនបរិសុទ្ធ, ដែលអន់ឬខូចសម្បុរ។
ឧទាហរណ៍៖ សម្បុរសៅ ឬ សៅសម្បុរ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោះអង្គើយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ជើយ, ព្រងើយ; ល្វើយ; តោះតើយ; ប៉កល្វើយ។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើសោះអង្គើយ, ធ្វើការសោះអង្គើយ; ចិត្តសោះអង្គើយ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ជើយ, ព្រងើយ; ល្វើយ; តោះតើយ; ប៉កល្វើយ ។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើសោះអង្គើយ, ធ្វើការសោះអង្គើយ; ចិត្តសោះអង្គើយ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោះសា

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ស្មោះស្មាន, ស្រឡះ, ស្រឡះស្រឡំ; ដាច់ស្រេច។
ឧទាហរណ៍៖ ជាសោះសា ជាស្រឡះ, ជាស្មោះស្មាន : ខ្ញុំទើបនឹងងើបពីឈឺមិនទាន់ជាសោះសានៅឡើយ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោះ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែលអស់រសជាតិ, ដែលស្ងួតក្រៀម ក្រទាំងអស់រសជាតិ
ឧទាហរណ៍៖ សរសៃថ្នាំសោះអស់ជាតិខ្លាំង, ត្រីងៀតសោះ ។

                    ដែលនឿយខ្លាំងស្រាំងខ្លួន; ដែលអស់កម្លាំងល្វើយស្ងួតបំពង់ក ។
ឧទាហរណ៍៖ នឿយសោះខ្លួន, ខំប្រឹងដើរស្ទើរសោះខ្លួន ។

                    សោះកក្រោះ សោះក្រៀមក្រទាំង, ក្រៀមក្រោះឥតរសជាតិ, ផ្អោះឥតរសជាតិ ។
ឧទាហរណ៍៖ នំសោះកក្រោះ ព. ប្រ. ដែលរម៉ោករម៉ាំងឥតគួរសម : សម្ដីសោះកក្រោះ; និយាយសោះកក្រោះ ។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា ឥតមានអ្វី, ទទេ; ពាក្យសម្រាប់ប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ បដិសេធ ថា
ឧទាហរណ៍៖ គ្មានសោះ, ទទេសោះ, មិនដឹងសោះ, មិនដែលសោះ, មិនបានសោះ; កុំឲ្យសោះ; ពុំដែលបានដឹងសោះ។ល។

                      សោះតែ កុំឲ្យតែ ។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើការលំៗសោះតែគេថា ។

                      សោះទេ មិន…ទេ; ឯណោះទេ ។ សោះនឹង មិនបាច់នឹង, មិនព្រួយនឹង ។
ឧទាហរណ៍៖ បានគេមិនទៅរាល់គ្នាស្រួលហើយ ខ្ញុំសោះនឹងទៅ ( ឬសោះខ្ញុំនឹងទៅ ) ។

                       សោះសូន្យ ឬ សូន្យសោះ សូន្យទទេ ។ សោះឡើយ មិន…ឡើយ, ពុំ…ឡើយ ។

ឧទាហរណ៍៖ មិនដែលឃើញសោះឡើយ ។ ល ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោឡស

👉ថ្នាក់ពាក្យជា បកតិសំខ្យា
មានន័យថា ( បា.; សំ. ឞេឌឝ ) ដប់ប្រាំមួយ (១៦)។
ឧទាហរណ៍៖ លេខសោឡស លេខ១៦ គឺលេខដែលហោរកែនតាម ថ្ងៃ ខែ ឆ្នាំ កំណើតទៅឃើញ ១៦គត់ ; មនុស្សដែលមានលេខសោឡស តាមក្បួន ហោរទាយថា ល្អ ( ព. ហ. )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយស្នាក់អាស្រ័យ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់បំណាច់ដែលរដ្ឋបើកឱ្យមន្រ្តីភ្នាក់ងារ ជាគ្រឿ​ងទប់ទល់នឹងការខាតបង់ ដោយហូបបាយនៅខាងក្រៅគ្រួសាររបស់ខ្លួន។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយផ្លាស់កន្លែង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រង្វាន់ដែលមន្រ្តី ភ្នាក់ងារត្រូវបានក្នុងការផ្លាស់ទីកន្លែងធ្វើការពីមួយទៅមួយ ទុកជាគ្រឿងជួយទប់ទល់នឹងសោហ៊ុយបង់ខាតក្នុងដំណើរ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយប្រេង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ទ្រព្យសម្បត្តិរដ្ឋ
មានន័យថា រាល់ចំណាយដែលអ្នកចុះកិច្ចសន្យាបានចំណាយក្នុងកិច្ចប្រតិបត្តិការប្រេងកាត និងដែលបានកំណត់នៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងប្រេងកាត។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយបេសកកម្ម

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ហិរញ្ញវត្ថុសាធារណៈ
មានន័យថា ប្រាក់ឧបត្ថម្ភ (ប្រាក់ហោប៉ៅ) ផ្តល់ជូនតាមចំនួនថ្ងៃដែលបំពេញបេសកកម្មក្នុងប្រទេស។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយធ្វើដំណើរ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សោហ៊ុយបង់ខាត ក្នុងការធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីជិតឆ្ងាយ​។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយទស្សនាចរ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់រង្វាន់ដែលមន្រ្តី ភ្នាក់ងារត្រូវបាន ក្នុងការចេញទៅបំពេញមុខងារឆ្ងាយពីការិយាល័យ របស់ខ្លួន ឬក្រៅស្រុកខេត្តដែលខ្លួនត្រួតត្រា។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយតំណាង

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់ដែលរដ្ឋបើកឱ្យមន្រ្តីប្រភេទខ្លះ សម្រាប់ទប់ ទល់នឹងសោហ៊ុយទទួលភ្ញៀវ ក្នុងនាមរាជការ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយដើរផ្លូវ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់រង្វាន់ដែលមន្រ្តីភា្នក់ងារត្រូវបាន ក្នុងការបំពេញទស្សនាចរ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយដឹកនាំ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប្រាក់កាសចេញចាយ​ក្នុងថ្លៃដឹកនាំវត្ថុ ឬដំណើរទៅកាន់ទីជិតឆ្ងាយ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយដឹកជញ្ជូន

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ហិរញ្ញវត្ថុសាធារណៈ
មានន័យថា ចំណាយជាក់ស្តែងដែលត្រូវផ្តល់ជូនសម្រាប់ទិញសំបុត្រយន្តហោះ រថយន្ត កប៉ាល់ រថភ្លើង បង់ពន្ធព្រលាន (ក្នុងករណីបើមាន) ពីអង្គភាពឆ្ពោះទៅគោលដៅការងារ និងត្រឡប់មកអង្គភាពវិញ។ ការផ្តល់ថវិកា គឺផ្អែកតាមវិក្កយបត្រជាក់ស្តែងដែលចេញដោយក្រុមហ៊ុនភ្នាក់ងារដឹកជញ្ជូន ឬភ្នាក់ងារទេសចរណ៍ជាដើម។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ចិ. ) ប្រាក់សម្រាប់ចាយ, តម្លៃចាយប្រើ, ដើមទុន។
ឧទាហរណ៍៖ គ្មានសោហ៊ុយចាយតាមផ្លូវ; ខ្ចីប្រាក់គេ៥០រៀលធ្វើសោហ៊ុយទិញអីវ៉ាន់លក់ដូរ ។ សោហ៊ុយសោដា សោហ៊ុយរាយរង។

                    ប្រាក់កាសដែលបង់ខាតក្នុងការចាយផ្សេងៗ មានប្រាក់ប្រដាប់ក្តី បា្រក់ចាយក្នុងដំណើរ និងហូបចុក ​ជាដើម។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោហ៊ុនស្នាក់នៅ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា ហិរញ្ញវត្ថុសាធារណៈ
មានន័យថា មុខចំណាយស្នាក់នៅសម្រាប់ទូទាត់ថ្លៃសណ្ឋាគារ ឬផ្ទះសំណាក់ក្នុងពេលបំពេញបេសកកម្ម។ បន្ថែមលើនេះ ក៏មានឧបត្ថម្ភថវិកាសម្រាប់អាហារប្រចាំថ្ងៃ។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោសិ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( ព. សា. ) គម្រក់ពេក, សោកៀ; ដែលមិនបានការ។
ឧទាហរណ៍៖ គំនិតសោសិ, ល្ងង់សោសិ ( ម. ព. សោ គុ. ផង )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោវណ្ណម័យ

មានន័យថា (មើលក្នុងពាក្យ សោវណ្ណ)។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោវណ្ណ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា.; សំ. សៅវណ៌ ) ដែលជាមាស, ដែលធ្វើដោយមាស; ដែលវិចិត្រដោយមាស, ដែលទឹបមាស។
ឧទាហរណ៍៖ គ្រឿងសោវណ្ណ; បល្ល័ង្កសោវណ្ណ ( ប្រើជា សោវណ្ណម័យ ឬ សុវណ្ណម័យ ក៏បាន )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោភ័ន

មានន័យថា ( ម. ព. សោភ័ណ )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោភ័ណ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា. សោភន ឬ សោភណ; សំ. ឝោភន ) ល្អ; ហ្មត់ហ្មង។
ឧទាហរណ៍៖ ប្រសើរសោភ័ន ប្រសើរក្រៃលែង, ល្អកន្លង ( ព. កា. ) : ផ្ទះថ្មច្រើនជាន់ រាប់បានច្រើនពាន់ សោភ័នពិសី នៅក្រុងភ្នំពេញ ដែលរៀបចំថ្មី នៅនាលោកីយ៍ ជាក្រុងមួយដែរ ។ ភ្នំពេញយូរទៅ រឹងរឹតត្រឹមត្រូវ ដោយស្នាដៃខ្មែរ សម័យជាន់ក្រោយ ខិតខំបង្វែរ ពង្រីកបំបែរ ឲ្យធំឡើងទៀត ។ . . .

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោភី

មានន័យថា ( ម. ព. សោភិនី )

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោភិនី

មានន័យថា ( ម. ព. សោភា )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោរពារ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. សោរវារ; សំ. សៅរ— ) ថ្ងៃសៅរ៍ ( ព. កា. ឬ ព. ហ. )។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោយ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ( បុរាណប្រើ ស្វោយ; ស. ប្រើ ស្វេយ អ. ថ. ស្វឺ៎យ ) ទទួលរងអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ ។
ឧទាហរណ៍៖ សោយសុខ, សោយទុក្ខ, សោយផលកម្ម។

                      រ. ស. បរិភោគ, ស៊ី, ផឹក ។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះករុណាកំពុងសោយ ។

                      សោយរាជ្យ ( —រាច ) បានឡើងជាក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យ ។ សេពសោយ ស៊ី, ផឹក ( ពាក្យអ្នកសែនខ្មោចឬអ្នកនិយាយទៅរក រូបអារក្ស )
ឧទាហរណ៍៖ អញ្ជើញអស់លោកសេពសោយចុះ !

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត