តើពាក្យ «អនង្គណ» មានន័យដូចម្ដេច ?

អនង្គណ

👉ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. < អន៑ “មិនមាន, ពុំ, ឥត” + អង្គណ “ទួល; កិលេស”; សំ. អន៑ + អង្គន ) ដែលឥតកិលេស; អ្នកដែលឥតកិលេស ( អរហន្ត ); ដែលឥតសៅហ្មង; អ្នកបរិសុទ្ធ ។ អនង្គណភាព ( អៈន៉័ង-គៈនៈភាប ) ភាពឬភាវៈជាអ្នកឥតកិលេស, ឥតសៅហ្មង។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះពុទ្ធអរហន្ត ជាអនង្គណ លើសលន់កន្លង ទាំងជាស្រែបុណ្យ នៃអស់ជនផង ព្រោះក្ដីសៅហ្មង ប្រាសចេញអស់ហើយ ។ នរណាបានទាន់ ពុទ្ធារហន្ត តែងបានសុខស្បើយ ជួនបានសម្រេច មគ្គផលកន្តើយ អាចឆ្លងដល់ត្រើយ គឺនិព្វានហោង។

👉ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ( បា. < អន៑ “មិនមាន, ពុំ, ឥត” + អង្គណ “ទួល; កិលេស”; សំ. អន៑ + អង្គន ) ដែលឥតកិលេស; អ្នកដែលឥតកិលេស ( អរហន្ត ); ដែលឥតសៅហ្មង; អ្នកបរិសុទ្ធ ។ អនង្គណភាព ( អៈន៉័ង-គៈនៈភាប ) ភាពឬភាវៈជាអ្នកឥតកិលេស, ឥតសៅហ្មង។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះពុទ្ធអរហន្ត ជាអនង្គណ លើសលន់កន្លង ទាំងជាស្រែបុណ្យ នៃអស់ជនផង ព្រោះក្ដីសៅហ្មង ប្រាសចេញអស់ហើយ ។ នរណាបានទាន់ ពុទ្ធារហន្ត តែងបានសុខស្បើយ ជួនបានសម្រេច មគ្គផលកន្តើយ អាចឆ្លងដល់ត្រើយ គឺនិព្វានហោង។

ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត